Oh mellor daqueles aos que os buscadores de bendicións acoden,

A pé e sobre os lombos de camelos cargados

Oh ti que es o maior sinal para quen pode percibir,

E a bendición máis sublime para quen desexa beneficio

Viaxaches de noite dun lugar sagrado a outro,

Así como a lúa chea viaxa polo ceo escuro

E esa noite ascendiches ata alcanzar unha estación de proximidade,

Só a dúas longuras de arco de distancia, Unha estación nunca antes alcanzada nin sequera esperada

Así todos os Profetas e Mensaxeiros deron precedencia a ti,

A precedencia dun mestre sobre aqueles que o serven

Atravesaches os Sete Ceos con eles,

E fuches o abandeirado – liderando a súa procesión

Ata que non deixaches maior meta para o buscador de eminencia e proximidade,

Nin ningunha estación máis alta para quen busca elevación

Todas as outras estacións parecían máis baixas en comparación coa túa,

Xa que fuches proclamado nos termos máis altos – o único

Para que alcanzases unha estación de perfecta proximidade,

Oculta dos ollos, E obtivese un segredo oculto de toda a creación

Así alcanzaches toda excelencia sen igual,

E pasaches só por cada estación, lonxe de todos os demais

Sublime de feito é a medida dos rangos que che foron concedidos,

Máis alá da comprensión as bendicións outorgadas a ti

Boa nova para nós, oh asamblea de musulmáns,

Pois verdadeiramente temos un pilar de apoio e solicitude Que nunca pode ser destruído

Cando Deus nomeou a quen nos chamou a obedecelo,

O máis nobre dos Mensaxeiros, Desde entón convertémonos no máis nobre dos pobos