Servinlle co meu eloxio, buscando perdón

Polo pecados dunha vida pasada na poesía e o servizo aos demais

Cargado con estes dous pecados, cuxas consecuencias temo

É coma se agora fose un animal sacrificado

Nestes dous erros só seguín a imprudencia da xuventude

Non conseguindo nada ao final máis que accións erradas e arrepentimento

Ai da alma que só atopou perda nas súas transaccións!

Non usou este mundo para asegurar o Próximo, nin sequera para comezar negociacións

Quen vende o seu Máis Alá a cambio deste mundo,

Pronto descobre que foi enganado, tanto nos beneficios presentes como futuros

Se cometese un pecado, non rompería

O meu contrato co Profeta, nin cortaría a miña conexión con el

Pois teño un pacto de protección del

Polo meu nome de Muhammad, e el é o máis fiel De toda a humanidade en manter as promesas

No Día da Resurrección, se non me colle da man

Por pura bondade, entón só di: "Que final terrible!"

Longe de el privar ao esperanzado dos seus xenerosos dons,

Ou rexeitar a quen busca refuxio Sen tratarlle con honra

Pois desde que dediquei todos os meus pensamentos ao seu eloxio,

Atopei nel o mellor garante da miña salvación

A súa xenerosidade non fallará nin a unha man que estea empoeirada e pobre,

Pois seguramente a choiva pode facer brotar flores mesmo nas ladeiras máis rochosas

De feito, xa non desexo as flores deste mundo,

Como as recollidas polas mans de Zuhayr Polo seu eloxio de Ḥarim