Io ha facite injustitia al via de ille qui orava de nocte

Usque a que su pedes se plangeva de dolor e tumefaction

E ille stringeva su interior contra le extremitate de su fame,

Celante su pelle delicat sub le petra ligate circa su talia

Le alte montanias de auro cercava de seducer le,

Ma ille monstrava les in retorno le ver significato de elevation

Su situation de austeritate e necessitate solmente confirmava Su indifferentia a preoccupationes mundan,

Pois mesmo necessitate urgente non pote attaccar tal virtute impeccable

Como poterea le necessitate urgente de tal persona attraher le verso le mundo,

Quando si non esseva pro ille, le mundo nunquam haberea emergite Ex non-existentia?

Muhammad es le maestro del duo mundos, maestro del jinn e homines,

E maestro del duo gruppos, Arabes e non-Arabes

Nostre Propheta, qui comanda le bon e prohibe le mal,

Il non ha alicuno plus verace in su parola, sia ‘si’ o ‘no’

Ille es le amate, cuje intercession es sperate

Contra tote le cosas terrificante que nos surprende

Ille ha vocate le gente a Allah, assi illes qui se appende a ille

Se appende a un corda que nunquam se rumpira

Ille superava le altere prophetas in forma e character nobile,

E necuno se approximava a ille in cognoscentia o in pur generositate

Totes illes peti le Messagero de Allah pro solmente un manata de aqua

Ex su oceano, o un sorbo de su pluvia sin fin

Totes illes se arresta ante ille secundo lor mensura,

Como punctos diacritic super su cognoscentia, o marcas vocal super su sapientia

Ille es le un in qui le significato e forma esseva perfectate,

E tunc le Un qui creava tote le humanitate Eligeva ille como Su amate

Ille es longe de haber alcun equal in su virtutes,

Pois in ille, le essentia de perfection es indivisibile

Abandona lo que le Christianos ha pretendite super lor Propheta,

Ultra illo tu pote dicer quidque tu desira in laude de ille

Tu pote attribuer quidque tu desira de nobilitate a su essentia,

E a su rango, quidque tu desira de grandor

Vermente, le alte merito del Messagero de Allah non ha limite ultime

Que poterea esser exprimitte per le lingua de un esser human

Si su miraculos esseva tanto potente como su rango,

Solmente le sono de su nomine revivificarea ossos morte

Ille non nos probava con cosas que exhaurirea nostre intellectos,

Pro nostre ben, assi nos non cadeva in dubita o confusion

Le humanitate es incapace de comprender su ver essentia,

Prope e longe, illes es stupefacte

Como le sol, que de longe pare parve al oculo nud,

Mentre de prope, illo obnubila e cega le vision

Como pote gente qui dormi perciper su ver realitate

In iste mundo, dum illes es distrahite de ille per lor sonios?

Le extension del cognoscentia que nos ha de ille es que ille es un homine,

E que ille es le melior de tote le creation de Allah

Cata miraculo portate per le Nobile Messageros

Esseva solmente connectite a illes per su lumine

Certemente ille es un sol de liberalitate e illes es su planetas,

Manifestante lor luces pro gente in le tenebras

Quam generose le creation de un Propheta Ornate con character excellente!

Assi gratificate con bellezza, e radiante de facie

Como un flor in frescor e un luna plen in eminentia,

Como un oceano in pur generositate e como le Tempore ipse In fortia de resolution

Solmente de su majestic portamento, mesmo quando ille esseva sol,

Ille pareva como si inter un grande armea e entourage

Esseva como si perlas resplendente, protegite in lor conchas,

Emergite de ambe su discurso e su radiante surriso

Nulle perfume poterea jammais equalar illo del terra que contine su nobile forma,

Quam beatitude pro le un qui odora ille terra benedicite o basia lo!