Esque es le memoria de vicinos in Dhu Salam

Que ha lassate tu oculos tanto rubie de lacrimas?

O es le vento que suffla del direction de Kāẓima

E le fulgure que illumina in le nocte nigre de Monte Iḍam?

Qual es le problema con tu oculos, que quando tu les dice de abstiner,

Illos solo plora plus? E tu corde – quando tu tenta excitar lo, Illo solo deveni plus confus

Esque le amante suppone que su amor pote esser celate

Inter lacrimas abundante e un corde ardente?

Si non esseva pro amor, tu lacrimas non fluerea super vestigios lassate per tu amate,

Ni tu esser insomnia rememorante le arbore de salice e le monte

Assi como tu pote negar iste amor quando testigos tanto honestos

Como plorar e apparer macilente ha testificate contra te?

Le agonia de amor ha inscribite duo lineas de lacrimas e dolor

Super tu genas, pallide como bahār e rubie como canam

Si, un vision de ille que io ama veniva a me per nocte, e io non poteva dormir,

Oh, como amor impedi le degustation de delicias con su suffrentia!

Oh tu qui me reprocha pro iste amor pur, accepta mi excusa.

Si tu esseva vermente juste, tu non me reprocharea del toto

Que tu sia preservate de un stato como le mie! Mi secreto non pote esser celate

De mi detractores, ni il habera un fin a mi maladia

Tu me dava consilio sincere, ma io non lo audiva,

Le amante es bastante surde a illes qui le reprocha

Io mesmo suspectava le consilio de mi proprie capillos gris que me reprochava,

Quando io sapeva que le consilio de vetulessa e capillos gris esseva supra suspicion