Hansara føðing gjørdi greitt reinleikan av hansara uppruna,

O, hvussu rein hansara byrjan og endi!

Tann dagin skiltu persar, at teir vóru ávaraðir

Um byrjan av ólukku og vanlukkum

Tann náttin sprakk bogin hjá Khosrau,

Líka sum einleikin og samhaldið hjá hansara fólki var æviga mist

Eldurin, av sorg fyri missinum, tók sítt síðsta andadrátt,

Og áin var burturvilst av sorg

Sawa var órógvað, tá vatnið í vatninum minkaði,

Og tann, sum kom at drekka, vendi aftur í vreiði av tosta

Tað var sum, av sorg, at eldurin tók á seg vætu vatnsins,

Og vatnið tók á seg brennandi turra eldsins

Jinnarnir rópaðu, og ljósini lýstu,

Sum sannleikin varð opinberaður í bæði meining og orð

Men blindir og deyvdir, hoyrdu persar ikki gleðiboðini,

Heldur ikki sóu teir glampan av ávaringarmerkjum

Javnan eftir at fólksins egna spámenn høvdu sagt teimum

At teirra krøkta gamla trúgv kundi ikki vara

Og eftir at teir høvdu sæð stjørnuskot langt burtur á sjónarringinum,

Falla frá himli, líkasum avgudarnir fullu á jørð

Inntil sjálvt djøvnini vóru rikin burtur, flýggja frá opinberingarveginum,

Fylgjandi eftir øðrum, sum flýddu

Teir flýddu sum herdeildirnar hjá Abraha,

Ella sum herurin, sum varð spjaddur av smásteinum kastaðum Frá profetans egna hond

Kastað av honum eftir at hava lovprísað Gud í hondflatanum,

Sum tann, ið lovprísaði Harran, varð kastaður út Frá búkinum á hvalinum