قصيدة البردة
Касыда аль-Бурда
Be

Chapter 4

ﷺ ON HIS BIRTH

مَوْلَاىَ صَلِّ وَسَلِّمْ دَائِمًا أَبَدًا
عَلَى حَبِيبِكَ خَيْرِ الخَلْقِ كُلِّهِمِ
О мой Госпадзе, благаславі і дай мір заўсёды і навекі
На Твайго каханага, Лепшага з усіх стварэнняў
أَبَانَ مَوْلِدُهُ عَنْ طِيبِ عُنْصُرِهِ
يَا طِيبَ مُبْتَدَإٍ مِنْهُ وَمُخْتَتَمِ
Яго нараджэнне паказала чысціню яго паходжання,
О, як чысты яго пачатак і канец!
يَوْمٌ تَفَرَّسَ فِيهِ الفُرْسُ أَنَّهُمُ
قَدْ أُنْذِرُوا بِحُلُولِ البُؤْسِ وَالنِّقَمِ
У той дзень персы зразумелі, што іх папярэдзілі
Аб надыходзе бедстваў і няшчасцяў
وَبَاتَ إِيوَانُ كِسْرَى وَهُوَ مُنْصَدِعٌ
كَشَمْلِ أَصْحَابِ كِسْرَى غَيْرَ مُلْتَئِمِ
У тую ноч у Палацы Хосроя з'явілася расколіна,
Як і адзінства і згуртаванасць яго народу былі назаўсёды страчаны
وَالنَّارُ خَامِدَةُ الأَنْفَاسِ مِنْ أَسَفٍ
عَلَيْهِ وَالنَّهْرُ سَاهِي العَيْنِ مِنْ سَدَمِ
Агонь, ад гора за страту, згас,
І рака ад жалю адхілілася ад свайго шляху
وَسَاءَ سَاوَةَ أَنْ غَاضَتْ بُحَيْرَتُهَا
وَرُدَّ وَارِدُهَا بِالغَيْظِ حِينَ ظَمِي
Сава была засмучана, калі воды яе возера адступілі,
І той, хто прыйшоў напіцца, вярнуўся з лютай смагаю
كَأَنَّ بِالنَّارِ مَا بِالمَاءِ مِنْ بَلَلٍ
حُزْنًا وَبِالمَاءِ مَا بِالنَّارِ مِنْ ضَرَمِ
Здавалася, што ад гора агонь набыў вільготнасць вады,
А вада набывала палаючую сухасць агню
وَالجِنُّ تَهْتِفُ وَالأَنْوَارُ سَاطِعَةٌ
وَالحَقُّ يَظْهَرُ مِنْ مَعْنىً وَمِنْ كَلِمِ
Джыны крычалі, і святло мільгала,
Бо праўда стала відавочнай як у сэнсе, так і ў слове
عَمُوا وَصَمُّوا فَإِعْلاَنُ البَشَائِرِ لَمْ
يُسْمَعْ وَبَارِقَةُ الإِنْذَارِ لَمْ تُشَمِ
Але сляпыя і глухія, персы не пачулі радасных вестак,
І не ўбачылі ўспышкі папераджальных знакаў
مِنْ بَعْدِ مَا أَخْبَرَ الأَقْوَامَ كَاهِنُهُمْ
بِأَنَّ دِينَهُمُ المُعْوَجَّ لَمْ يَقُمِ
Нават пасля таго, як іх уласныя варажбіты сказалі ім
Што іх крывая старая рэлігія не можа доўжыцца
وَبَعْدَمَا عَايَنُوا فِي الأُفْقِ مِنْ شُهُبٍ
مُنْقَضَّةٍ وَفْقَ مَا فِي الأَرْضِ مِنْ صَنَمِ
І пасля таго, як яны ўбачылі, як зоркі падаюць на гарызонце,
Падаючы з нябёсаў, як ідалы падалі на зямлю
حَتَّى غَدَا عَنْ طَرِيقِ الوَحْيِ مُنْهَزِمٌ
مِنَ الشَّيَاطِينِ يَقْفُوا إِثْرَ مُنْهَزِمِ
Пакуль нават д'яблы не былі разгромлены, уцякаючы ад шляху адкрыцця,
Сочачы за іншымі, як яны ўцякалі
كَأَنَّهُمْ هَرَبًا أَبْطَالُ أَبْرَهَةٍ
أَوْ عَسْكَرٍ بِالحَصَى مِنْ رَاحَتَيْهِ رُمِي
Яны ўцякалі, як ваяры Абрахі,
Ці як войска, рассеянае каменьчыкамі, кінутае з рукі Прарока
نَبْذًا بِهِ بَعْدَ تَسْبِيحٍ بِبَطْنِهِمَا
نَبْذَ المُسَبِّحِ مِنْ أَحْشَاءِ مُلْتَقِمِ
Кінутае ім пасля праслаўлення Бога ў далоні яго рукі,
Як той, хто праслаўляў свайго Госпада, быў выкінуты з чэрава кіта