وِشْلُونْ أنَامَ الَّليْلْ وِشْلُونْ أَنَامُهْ
حَبِيبِي مُحَّمَدْ جَوْهَرْ كَلاَمُه
ווי קען איך שלאפֿן בײַ נאַכט, ווי קען איך רוען?
מײַן געליבטער מוחמד, זײַנע ווערטער זענען געשטאַלטן
سَفِّنْ بِاللَّه يَا سَفَّانْ دِيرِ السَّفِينَة
أنْوَارْ أَبَى القَاسِمْ لَاحِتْ عَلَيْنَا
זעגל אין גאָטס נאָמען, אָ זעגלער, פֿירן די שיף
די ליכט פֿון אבו אל-קאַסים האָבן געשיינט אויף אונדז.
يَارَافِقَ العُرْبَانْ وَاشْرَبْ لَبَنْهِنْ
كُلِّ الصَحَابَة نْجُومْ طَهَ قَمَرْهِنْ
באַגלייט די אַראַבער און טרינקט זייער מילך
אַלע די חברים זענען שטערן, טאַהאַ איז זייער לבֿנה.
يَا طَيْرَ الطَّايِرْ فُوقْ أَبْيَضْ يَا بُو جْنَاح
سَلِّمْ عَلَى أبى الزهراء قُلُّهْ العُمُرْ رَاح
אָ פליענדיקער פֿויגל אויבן, ווײַס-פֿליגלדיקער
גריס דעם פֿאָטער פֿון זאַהראַ און זאָג אים די מחשבות זענען געגאַנגען.
يَا طَيْرَ الطَّايِرْ فُوقْ أَخْضَرْ يَا بُـو رِيشْ
سَلِّمْ عَلَى طَهَ قُلُّهْ دَرَاوِيشْ
אָ פליענדיקער פֿויגל אויבן, גרין-פֿעדערדיקער
גריס טאַהאַ און זאָג אים מיר זענען געוואָרן דערווישן
مَا رِيدَ اَمُوتَ الْيَوْمْ كَفْنِي عَبَاتِي
دِزُّو عَلَى طَهَ يِحْضَرْ وَفَاتِي
איך וויל נישט שטאַרבן הײַנט, מײַן מאַנטל איז מײַן איינציקער תכריכים
שיקט צו טאַהאַ אַז ער זאָל בײַזײַן מײַן טויט.