Lo sovenir dels bans del campament m'emplena de tristessa

Per l'angóissia de la distància, mas larmas rajan sus mas gautas.

O tu que possas los camèls, t'arrestères un pauc

Prèp de la val d'al-ʿAqīq? As de novèlas de dire?

E passères per las demòras de Dhū Salam?

Traversères lo santuari mentre que la gent charrava de nuèch?

Mon desir d'èsser prèp d'eles a ganhat en fòrça

E lo sovenir, dins l'abséncia, a negat mon còr de tristessa.

Ai d'aimats sus aquelas planas e ne soi tot enamorat

Quina doçor aguèron mos pichòts moments quora me venián visitar!

Quora lo menaire de la caravana fredona sos cants a l'alba

E quora los aucèls cantan sus las brancas.

Ah! Mon languiment se desrevelha e mon anma se reviscòla

Al desir de lor preséncia, e totas mas penas se son escampadas.