Pan gofiaf brennau bān eu gwersyll, fe’m llanwir â thristwch

Oherwydd loes y pellter hwn, mae fy nagrau’n llifo’n rhad ar fy ngruddiau

O di sy’n prysuro’r camelod, a wnaethost ti aros ennyd

Ger dyffryn al-ʿAqīq? A oes gennyt unrhyw newyddion i’w hadrodd?

Ac a aethost ti heibio i drigfeydd Dhū Salam?

A groesaist ti’r noddfa tra bo’r bobl yn ymddiddan gyda’r nos?

Mae fy hiraeth i fod yn agos atynt wedi dwysáu

Ac mae’r atgof, yng nghanol y gwahaniad hwn, wedi trochi fy nghalon mewn galar

Mae gennyf anwyliaid ar y gwastadeddau hynny, ac rwyf wedi ymgolli ynddynt

Mor felys oedd fy eiliadau pryd bynnag y deuent i ymweld!

Pan fydd tywysydd y carafán yn hymian ei ganeuon ar doriad y wawr

A phan fydd yr adar yn trydar ar y canghennau

O! Mae fy hiraeth yn cael ei ddeffro o’r newydd, ac mae fy ysbryd yn dod yn fyw

Gan hiraethu am eu hagosrwydd, a phob un o’m gofidiau yn diflannu