И күзеңнән туктаусыз яңгыр кебек аккан яшьләремне күрүче,

Тәнемнән сырхау күренеп торганда ике күземнән агалар.

Гаҗәпләнмә, хәтта җансыз калдыкларга әйләнсәм дә,

Чөнки үзәнлектәге, бан агачлары һәм тау арасындагы киек.

Харам айларда минем канымны түгүне хәләл дип тапты,

Минем хәлемә гаҗәплән, чөнки мин бервакытта да.

Авырлыклардан курыкмадым, хәтта алар миңа кул сузсалар да,

Ләкин мәхәббәт мине саңгырау итте, һәм сүзләрем бушка сөйләнде.

Тәкъдир яшь киек күзләре белән арысланны аулады,

И үзәнлек кешесе, кил дә калынлыктагыны коткар!

Сөеклем үткен карашлы сансыз уклары белән йөрәгемә һөҗүм итте,

Һәм мине туры юлсыз, адашып йөрергә калдырды.

Ул миңа аткан ук түзүемне йомшарткач,

Яраны танымадым һәм ук сабын йөрәгемдә яшердем.

Чөнки сөйгәннәр биргән яралар миңа авырту китерми,

Минем аем чыкканда, ай үзе яшеренеп кала.

Аның мәхәббәте өчен төннәрне уйлануда һәм йокысызлыкта үткәрдем,

Җаным да, каным да, ишетүем дә һәм күрүем дә — аныкы.

И мине яратканым өчен битәрләүче, мәхәббәт үзе — тәкъдир ул,

Әгәр шундый сагыш сине дә ашаса, син битәрләмәс тә, шелтәләмәс тә идең.