ยามใดที่ฉันระลึกถึงต้นบานแห่งถิ่นพำนัก ฉันก็พลันเปี่ยมด้วยความโศกเศร้า

ด้วยความรันทดจากการพลัดพราก น้ำตาของฉันจึงไหลรินอาบสองปราง

โอ้ท่านผู้เร่งเร้าเหล่าอูฐให้รุดหน้า ท่านได้หยุดพักบ้างหรือไม่

ณ ใกล้หุบเขาอัล-อะกีก? และพอจะมีข่าวคราวใดแจ้งให้ทราบไหม?

และท่านได้ผ่านพ้นถิ่นที่อยู่แห่งซูซะลัมมาบ้างหรือไม่

ท่านได้ข้ามผ่านเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ขณะที่ผู้คนกำลังร่วมสนทนากันในยามราตรีหรือเปล่า?

ความโหยหาที่จักได้อยู่ใกล้ชิดพวกเขามีแต่จะทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

และการหวนระลึก ท่ามกลางการแยกจากนี้ ได้ทำให้ใจของฉันจมดิ่งในความระทม

ณ ทุ่งราบแห่งนั้น ฉันมีเหล่าผู้เป็นที่รักที่ฉันหลงใหลอย่างยิ่ง

ช่างแสนหวานเหลือเกิน ช่วงเวลาที่พวกเขาได้มาเยี่ยมเยือน!

ยามใดที่ผู้นำคาราวานขับขานบทเพลงในยามรุ่งสาง

และยามใดที่เหล่าสกุณาร้องก้องอยู่บนกิ่งไม้

อา! ความอาวรณ์ของฉันถูกปลุกเร้าขึ้นใหม่ และจิตวิญญาณก็พลันฟื้นคืน

ด้วยปรารถนาในความใกล้ชิด และความเศร้าหมองทั้งปวงก็มลายสิ้นไป