ณ นครมะดีนะฮ์ ฉันมีเหล่าผู้เป็นที่รักยิ่งซึ่งเมื่อยามพวกเขามองมา

ความโศกเศร้าของฉันก็มลายหายและความทุกข์ยากก็สิ้นไป

หัวใจจึงกลับมาเปี่ยมด้วยความสนิทสนมและความปรีดา

อันล้นพ้น โดยมีความสำเร็จและชัยชนะเป็นเพื่อนร่วมทาง

โอ้ ชาวเมืองตอยบะฮ์เอ๋ย จงมาเถิด แท้จริงฉันนั้นบอบช้ำด้วยความรัก

และฉันคือผู้ที่กำลังเฝ้ารอคอยในสิ่งที่มุ่งหวังตั้งใจ

เป็นจารีตของพวกท่านเสมอมาว่าเมื่อผู้ที่มีความรัก

ร่ำร้องเรียกหาพวกท่านด้วยถ้อยคำแห่งรัก เขาย่อมได้รับการเยียวยา

ความรักนั้นเปี่ยมล้นอยู่ในดวงใจ ทว่ามันได้ก่อร่างสร้างตัว

เป็นรูปลักษณ์ในตัวตนของฉัน หากรูปลักษณ์นั้นบ่งบอกถึงความนัย

โอ้ นายแห่งศาสนทูตทั้งหลาย โปรดช่วยเหลือฉันเถิด เพราะฉันไม่เหลือ

หนทางใดอีกแล้ว นอกจากความรักที่มีต่อท่านซึ่งฉันได้สะสมไว้

ช่างเป็นสิริมงคลแด่วันประสูติอันล้ำค่าของท่าน ที่ทำให้

แผ่นดินนี้มีความสุขและทำให้ภยันตรายทั้งหลายจางหายไป

เป็นวันที่โลกทั้งใบสว่างไสว จนไม่มีดวงอาทิตย์

หรือดวงจันทร์ดวงใดเคยโคจรมาพบวันอันประเสริฐเช่นนี้

ขอส่งคำทักทายอันหอมขจรขจายจากหัวใจมอบแด่ท่าน

ซึ่งความหอมนั้นยิ่งทวีคูณด้วยจิตวิญญาณอันหอมกรุ่นของท่าน

และแก่ผู้ที่ถามฉันว่าท่านโหยหาสิ่งใด ฉันตอบเขาไปว่า

ฉันถวิลหาเมืองตอยบะฮ์ ด้วยความคะนึงหาที่ไม่อาจขีดคั้น

โอ้ ผู้บังคับเวหา โปรดนำฉันลงจอดเถิด เมื่อเบื้องหน้าสายตาของท่าน

ปรากฏแสงประกายของโดมสีเขียวและห้องหับอันศักดิ์สิทธิ์

ณ ที่แห่งนั้น ฉันมุ่งหน้าสู่ช่องหน้าต่างของท่านศาสนทูต เพื่อที่ว่า

ฉันจะได้ขออภัยโทษต่ออัลลอฮ์ ในสถานที่ซึ่งบาปจะได้รับการอภัย

ขอพระพรจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่าน ตราบเท่าที่มีการร่ายขาน

โองการและซูเราะฮ์ต่าง ๆ ในงานรำลึกวันประสูติของท่าน

รวมถึงวงศ์วาน เหล่าสาวก และผู้เจริญรอยตามทุกคน

อีกทั้งเหล่าฆ็อวษ์ เหล่ากุฏุบ และมวลมิตรผู้รักยิ่งเมื่อยามพวกเขามาชุมนุมกัน