โอ้ท่านผู้ทัศนาน้ำตาข้าที่หลั่งรินดั่งสายฝนไม่ขาดสาย

จากสองดวงตาและกายข้าที่ปรากฏร่องรอยของความเจ็บไข้

จงอย่าแปลกใจเลยแม้ข้าจะกลายเป็นดั่งร่างที่ไร้วิญญาณ

เพราะนวลละมั่ง ณ ที่ราบ ระหว่างต้นบานและภูผา

ได้ทำให้การหลั่งโลหิตข้าเป็นที่อนุมัติในเดือนต้องห้าม

จงประหลาดใจในสภาพของข้าเถิด เพราะแต่เดิมข้านั้นไม่เคย

หวั่นเกรงต่อภยันตรายใด แม้มันจะแผ่ขยายหัตถ์มาถึงข้า

ทว่าความรักกลับทำให้ข้าหูหนวก และวาจาข้าก็สูญสิ้นความหมาย

พรหมลิขิตได้สยบพญาราชสีห์ด้วยดวงตาของลูกละมั่งน้อย

โอ้ผู้พำนัก ณ ทุ่งกว้าง โปรดมาช่วยผู้พำนักในป่าชัฏด้วยเถิด

ยอดดวงใจได้จู่โจมใจข้าด้วยศรแห่งสายตาอันนับไม่ถ้วน

และทิ้งให้ข้าเร่ร่อนไปโดยปราศจากซึ่งหนทางนำ

เมื่อเขาแผลงศรใส่ข้าจนความอดทนของข้าพังสลาย

ข้ากลับปฏิเสธบาดแผลนั้นและซ่อนลูกศรไว้ในกลางใจ

บาดแผลที่ได้รับจากผู้เป็นที่รักนั้นหามีความเจ็บปวดไม่

เมื่อใดที่ดวงจันทร์ของข้าปรากฏ ดวงจันทร์บนนภาก็พลันลับหาย

ข้าจมอยู่ในการครุ่นคิดและตื่นเฝ้าด้วยรักเขามาเนิ่นนาน

ทั้งวิญญาณ โลหิต การได้ยิน และสายตาของข้าล้วนเป็นของเขา

โอ้ท่านผู้ตำหนิข้าในความรัก ทั้งที่ความรักคือพรหมลิขิต

หากความถวิลหาแผดเผาท่าน ท่านคงไม่ตำหนิหรือตัดพ้อข้าเลย