Thashë, kur m’u fsheh e m’u largua

drita e bukurisë sate të ruajtur

Pasha Allahun, një lëngatë më treti

në të cilën vdekjen vetë e shijova

Sytë e mi prej dënesës së hidhur

po rrjedhin porsi gurra uji

Qepallave nuk u mjaftuan lotët që rrodhën

derisa edhe vetë ato u thanë

Zemra më bredh në dashuri e malli më shtohet

e kur vallë do të jetë bashkimi ynë?

Drita u zhduk nga shikimi im

o hënë e bukur, ngushëlloji këta sy