Te lugina e Al-Akikut u mblodhëm

ne dhe ata me sytë e zinj

Ç’mendoni për Mexhnunin e Lejlës?

Ai përjetoi vetëm një thërrime të kësaj çmendurie

O sytë e mi, sa më keni munduar

dhe o qepallat e mia, sa më keni braktisur

O zemra ime e vogël, trego durim

ndaj atyre që u ndanë prej meje

U ndava prej tyre ditën e hënë

të martën në mëngjes, mbeta i mjerë pa ta

Ata janë zotërinj fisnikë që më lanë pas

duke derdhur lot gjaku nga sytë e mi

Qava aq shumë, saqë edhe zogjtë

përmbi degë ndjenë mëshirë për mua

Për Allahun, nëse vdes nga malli

me lotët e mi më pastroni

Vajtoni mbi mua dhe thoni

“Ky është një i vrarë prej atyre syve.”

Ende qëndroj rreth deveshëve të udhës

duke u lutur: “Për Allahun, më mbartni

Deri te banesat e popullit tim!”

Ata u larguan pa më dhënë lamtumirën

Shko, o lajmëtari im, te ata

nxito dhe puthuat duart

Përcillu atyre selamin tim

mbase do të më pranojnë

Lajmëtari më erdhi i buzëqeshur

e tha: “Gëzohu, se pajtimi është i yti!

Për besën e bukës e kripës mes jush

ata më premtuan se do të bashkoheni.”