Thuaj atij që më qortoi

Më ler rehat, o qortues

Sikur ta dije se çfarë ngjau

Nuk do të më ndaloje, o i paditur

A nuk e sheh trupin tim të lënguar

Që e ka tretur dhimbja e dobësisë?

Më thuaj, për kë është ky mundim

Ky mall i rinisë dhe ky hutim?

Allahu më mjafton e mjaft është Ai

Thuaj ç’të duash, o kureshtar i pafre

O ju që banoni në fshehtësitë e mia

Për ju kam dashurinë më të pastër

Ju lashë në dorë, o zotërinjtë e mi

Frenat e punëve të mia dhe drejtimin

Mos e harroni atë që tashmë u bë

Që lartësohet mes njerëzve përmes jush

Qëndron te dera e aty mbetet

Duke shpresuar lumturinë dhe pranimin

Allahu më mjafton e mjaft është Ai

Thuaj ç’të duash, o kureshtar i pafre

Frynë flladet e bashkimit hyjnor

Nga ana e Shenjtërisë së Lartësuar

Dritat e tyre i mbuluan tërësisht

Botët e zemrës që ishte e zbrazur

Prej çdo gjëje tjetër veç të Adhuruarit

Të Vetmit, të Vërtetit, të Mbrojtësit

Dhe fshehtësitë e tij u zbuluan

E ai u vendos në kullën e bashkimit

Allahu më mjafton e mjaft është Ai

Thuaj ç’të duash, o kureshtar i pafre

Dashuruesi u gdhi me të Dashurin

Ndërsa qortuesi i shkujdesur mbeti larg

Ai nuk e njeh natyrën e dashurisë

Mes zotërinjve dhe shërbëtorëve

Mjerë për të, çfarë do të pësonte

Sikur ta njihte njeriun e lumtur

Dhe pozitën e tij pranë Zotit të tij

E Allahu e di mirë atë që ai thotë

Allahu më mjafton e mjaft është Ai

Thuaj ç’të duash, o kureshtar i pafre

Çfarë mund të thonë mohuesit

Për atë që ka një zemër të pastër?

Që i do të gjithë besimtarët

Dhe synim ka Zotin Bujar

E beson për veten e tij

Se është vetëm një shërbëtor i thjeshtë

Sikur të mos ishte hiri i Zotit të tij

Do të ishte një i humbur e i paudhë

Allahu më mjafton e mjaft është Ai

Thuaj ç’të duash, o kureshtar i pafre