Në Medinë kam të dashur, që kur më vështrojnë

Më ikin brengat e më largohet çdo vuajtje

Dhe zemra mbushet me prehje e me gëzim

Të madh, e më shoqëron mbarësia e triumfi

O banorë të Tajbes, ejani, se jam i dërmuar

Dhe atë që kam shpresuar jam duke e pritur

Është në zakonin tuaj që i dashuruari, kur

Ju thërret me gjuhë dashurie, gjen ngushëllim

Dashuria ka mbushur zemrën, madje u mishërua

Në një qenie si unë, nëse pamja dëshmon diçka

O zotëri i të dërguarve, më ndihmo se nuk më mbeti

Asnjë rrugëdalje, përveç dashurisë sate si thesar

Për Zotin, lindja jote e shtrenjtë me të cilën u lumturua

Mbarë rruzulli, dhe u shpërndanë të gjitha brengat

Ditë në të cilën ndriti bota, sa nuk ka lindur

Diell mbi një si ajo, e as hënë ndonjëherë

Përshëndetje ty nga një zemër e parfumuar

Që ia shton aromën shpirti yt i dritësuar

Atij që më thotë "Për çfarë ke mall?", i thashë

Kam mall për Tajben, një mall që nuk ka kufi

O prijës i qiellit, më zbrit kur të shkëlqejë

Para syve tuaj Kupola e Gjelbër dhe dhomat

Atje do t'i drejtohem dritares së të Dërguarit, që

Të kërkoj falje tek Allahu, ku falen mëkatet

Mbi ty qofshin bekimet e Allahut sa herë që lexohen

Në festën e lindjes sate ajetet dhe suret

Mbi Familjen, Shokët dhe mbarë pasuesit

Mbi Gauthin, Kutbin dhe të dashurit kur të mblidhen