Kam bërë padrejtësi ndaj rrugës së atij që lutej natën

Deri sa këmbët e tij u ankuan nga dhimbja dhe ënjtja

Ndërsa ai lidhte brendësitë e tij kundër skajit të urisë së tij,

Duke fshehur lëkurën e tij delikate nën gurin e lidhur rreth belit të tij

Malet e larta prej ari kërkuan ta joshin,

Por ai u tregoi atyre në kthim kuptimin e vërtetë të lartësisë

Gjendja e tij e varfërisë dhe nevojës vetëm konfirmoi indiferencën e tij ndaj çështjeve të botës,

Sepse edhe nevoja e madhe nuk mund të sulmojë një virtyt të tillë të patëmetë

Si mund të tërhiqte nevoja e madhe e një personi të tillë drejt botës,

Kur po të mos ishte për të, bota nuk do të kishte dalë nga mosqenia?

Muhamedi është zotëria i dy botëve, zotëria i xhinëve dhe njerëzve,

Dhe zotëria i dy grupeve, arabëve dhe jo-arabëve

Profeti ynë, që urdhëron të mirën dhe ndalon të keqen,

Nuk ka asnjë më të vërtetë në fjalën e tij, qoftë 'po' apo 'jo'

Ai është i dashuri, ndërmjetësimi i të cilit shpresohet

Kundër të gjitha gjërave të frikshme që na marrin me stuhi

Ai i ka thirrur njerëzit te Allahu, kështu që ata që kapen pas tij

Po kapen pas një litari që nuk do të këputet kurrë

Ai i tejkaloi profetët e tjerë si në formë ashtu edhe në karakter fisnik,

Dhe askush nuk i është afruar atij në dije apo në bujari të pastër

Të gjithë ata kërkojnë nga i Dërguari i Allahut vetëm një grusht ujë

Nga oqeani i tij, ose një gllënjkë nga shiu i tij i pambaruar

Të gjithë ndalen para tij sipas masës së tyre,

Si pika diakritike mbi dijen e tij, ose shenja zanore mbi urtësinë e tij

Ai është ai në të cilin u përsosën kuptimi dhe forma,

Dhe pastaj Ai që krijoi të gjithë njerëzimin e zgjodhi atë si të dashurin e Tij

Ai është larg nga të ketë ndonjë të barabartë në virtytet e tij,

Sepse në të, esenca e përsosmërisë është e pandashme

Lëre atë që kanë pretenduar të krishterët për profetin e tyre,

Përtej kësaj mund të thuash çfarë të duash në lavdërimin e tij

Mund t'i atribuosh çfarë të duash fisnikërisë së esencës së tij,

Dhe rangut të tij, çfarë të duash të madhështisë

Me të vërtetë, merita e lartë e të Dërguarit të Allahut nuk ka kufi më të largët

Që mund të shprehet nga gjuha e një qenie njerëzore

Nëse mrekullitë e tij do të ishin aq të mëdha sa rangu i tij,

Vetëm tingulli i emrit të tij do të sillte në jetë eshtrat e vdekura

Ai nuk na vuri në provë me gjëra që do të lodhnin intelektet tona,

Nga kujdesi për ne, kështu që nuk ramë në dyshim apo hutim

Njerëzimi është i paaftë të kuptojë esencën e tij të vërtetë,

Afër dhe larg, ata janë të habitur

Si dielli, që nga larg duket i vogël për syrin e zhveshur,

Ndërsa nga afër, do të zbehte dhe verbonte shikimin

Si mund të perceptojnë njerëzit që janë në gjumë realitetin e tij të vërtetë

Në këtë botë, ndërsa janë të shpërqendruar nga ëndrrat e tyre?

Shkalla e dijes që kemi për të është se ai është një njeri,

Dhe se ai është më i miri i të gjitha krijesave të Allahut

Çdo mrekulli e sjellë nga të Dërguarit e Nderuar

Ishte vetëm e lidhur me ta përmes dritës së tij

Me të vërtetë ai është një diell i bujarisë dhe ata janë planetet e tij,

Duke manifestuar dritat e tyre për njerëzit në errësirë

Sa bujar është krijimi i një Profeti të zbukuruar me karakter të shkëlqyer!

I tillë i hirshëm me bukuri, dhe rrezatues i fytyrës

Si një lule në freski dhe një hënë e plotë në eminencë,

Si një oqean në bujari të pastër dhe si Koha vetë në forcën e vendosmërisë

Vetëm nga qëndrimi i tij madhështor, edhe kur ishte vetëm,

Dukej sikur ishte mes një ushtrie të madhe dhe shoqërie

Ishte sikur perlat e ndritshme, të mbrojtura në guaskat e tyre,

Dilnin nga fjalimi i tij dhe buzëqeshja e tij rrezatuese

Asnjë parfum nuk mund të krahasohet me atë të tokës që mban formën e tij fisnike,

Çfarë lumturie për atë që nuhat atë tokë të bekuar apo e puth atë!