Lajmi për daljen e tij mbolli frikë në zemrat e armikut,

Siç tremben dhitë e pavëmendshme nga një zhurmë e papritur

Ai vazhdoi t'i takonte në çdo fushë beteje,

Deri sa u prenë në copa nga shtizat, Si mish mbi një bllok kasapi

Ata dëshironin të iknin, pothuajse duke i pasur zili

Trupat e çuara nga shqiponjat dhe skifterët

Netët kalonin, pa qenë në gjendje t'i numëronin,

Përveç nëse ishin netët e Muajve të Shenjtë

Si të ishte feja një mysafir që kishte mbërritur në oborret e tyre,

Me çdo prijës trim gati për të shqyer mishin e armiqve të tyre

Duke sjellë pas një det burrash të armatosur mbi kuaj të shpejtë,

Duke hedhur valë luftëtarësh trima në përplasje të zhurmshme

Secili duke iu përgjigjur thirrjes së Allahut, duke kërkuar kënaqësinë e Tij,

Duke nisur një sulm të ashpër, për të shkulur mosbesimin nga rrënjët

Deri sa feja e Islamit, falë tyre,

Pas dëbimit nga vendlindja e saj, U bashkua sërish me të afërmit e saj

Gjithmonë e mbrojtur nga armiqtë e saj nga babai më i mirë

Dhe burri më i shkëlqyer, Kështu që ajo nuk mbeti as jetime as e ve

Ata ishin male — pyesni ata që luftuan kundër tyre,

Çfarë panë prej tyre në çdo betejë

Pyet Hunajnin, pyet Bedrin, pyet Uhudin — stinë vdekjeje dhe shkatërrimi,

Më të rënda për ta se epidemitë fatale

Shpatat e tyre të lëmuara u kthyen të ngopura dhe të përgjakura,

Pasi pinë thellë poshtë flokëve të zinj mbi kokat e armiqve të tyre

Si shkrimtarë që përdorin kallamë për shtiza,

Kallamat e tyre nuk lanë asnjë pjesë të trupave pa shënjuar ose pa prekur

Të armatosur me armë, por një cilësi e veçantë i dallonte,

Ashtu si një trëndafil ndryshon nga aroma e tij Nga pema e salamës me gjemba

Erërat e fitores do t'ju paraqisnin aromën e tyre,

Kështu që ju do të imagjinonit secilin trim prej tyre Si një lule e bukur në syth

Si të ishin, duke hipur mbi kuajt e tyre, lule që çelin mbi një lartësi,

Të mbajtur atje jo nga shtrëngimi i shalave të tyre, Por nga vendosmëria e tyre e fortë

Zemrat e armikut në trazirë, të tmerruara nga fuqia e tyre e madhe,

Nuk mund të dallonin luftëtarët trima nga tufat e deleve

Ata që ndihma e tyre vjen nga i Dërguari i Allahut —

Edhe luanët që i takojnë në strofkat e tyre do të mbeteshin pa fjalë nga frika

Kurrë nuk do të shihni një mik të tij të pa ndihmuar prej tij,

As një armik të tij të pa mposhtur

Ai vendosi komunitetin e tij brenda fortesës së fesë së tij,

Si luani që vendoset me këlyshët e tij në strofkën e tij

Sa herë kanë hedhur poshtë fjalët e Allahut

Ata që u përballën me të! Sa herë ka mposhtur Dëshmia e Qartë kundërshtarët e tij në argument!

Mjafton një mrekulli për ty — një dije e tillë e gjetur

Në dikë të paarsimuar, që jeton në Epokën e Injorancës, Dhe një përmirësim i tillë në një jetim!