Pemët i erdhën thirrjes së tij, duke u përkulur,

Duke ecur drejt tij mbi trungje pa këmbë

Si të kishin shkruar rreshta kaligrafie të bukur

Me degët e tyre përgjatë gjithë rrugës

Si reja që lëvizte me të kudo që shkonte,

Duke e mbrojtur nga furia e nxehtësisë së mesditës

Betohem për hënën që u nda në dysh,

Me siguri ka një lidhje me zemrën e tij, Një betim i vërtetë dhe i bekuar

Dhe nga madhështia dhe fisnikëria e përfshirë në shpellë,

Ndërsa çdo shikim i jobesimtarëve ishte krejtësisht i verbër ndaj saj

I vërteti dhe i sinqerti mbeti në shpellë,

Ndërsa ata jashtë thoshin njëri-tjetrit, ‘Nuk ka njeri në këtë shpellë.’

Ata nuk dyshuan se një pëllumb do të fluturonte duke dhënë mbrojtje,

Ose se një merimangë do të thurte rrjetën e saj për të ndihmuar më të mirin e krijesave

Kujdesi dhe mbrojtja e Allahut e çliroi atë nga nevoja për të përdorur

Pallto të blinduara dhe fortesa për mbrojtjen e tij

Sa herë që koha më ka trajtuar padrejtësisht, dhe unë i jam drejtuar atij

Për strehim, gjithmonë kam gjetur siguri me të, i padëmtuar

Dhe kurrë nuk kam kërkuar pasurinë e dy botëve nga dora e tij,

Pa marrë bujari të hapur nga më i miri i dhuruesve

Mos moho zbulimet që ai mori në ëndrrat e tij,

Sepse me siguri, edhe pse sytë e tij do të flinin, ai kishte një zemër që kurrë nuk flinte

Kjo ishte që nga koha kur ai arriti në profetësi,

Sepse ëndrrat e atij që ka arritur moshën nuk mund të mohohen

Lavdi Zotit! Zbulimi nuk është diçka e fituar,

As njohuria e një profeti për të padukshmen nuk duhet të dyshohet

Sa njerëz të sëmurë janë shëruar me prekjen e dorës së tij,

Dhe sa, të çmendur pothuajse nga laku i mëkateve të tyre, Janë liruar

Lutja e tij solli jetë të re në vitin e thatësisë së shkretë,

Kështu që ajo qëndroi mes viteve të errëta Si një shenjë e bukur e bardhë në ballin e një kali

Retë derdhën shi, derisa do të mendoje

Se lugina po rridhte me ujë nga deti i hapur, Ose nga diga e shpërthyer e ‘Arim