O ti që sheh lotët e mi duke rrjedhur si shi i pandalshëm

prej syve të mi, ndërsa sëmundja shfaqet në trupin tim

Mos u habit, edhe nëse u bëra si mbetje pa jetë

prej një gazele në fushë, mes pemëve ban dhe malit

E quajti të lejuar derdhjen e gjakut tim në muajt e shenjtë

habituni me gjendjen time, sepse unë kurrë më parë

Nuk u frikësova nga vështirësitë, edhe nëse ato zgjasnin duart drejt meje

por dashuria më bëri të shurdhër, e fjalët e mia u thanë kot

Fati goditi një luan me sytë e një gazele të re

o banor i fushës, shpëto banorin e pyllit të dendur!

I dashuri sulmoi zemrën time me shigjetat e shumta të shikimit të tij

dhe më la të bredh, pa asnjë udhëzim

Kur më goditi dhe shigjeta e tij dobësoi qëndresën time

e mohova plagën dhe e fsheha shigjetën në zemrën time

Plagët e të dashurit për mua nuk sjellin dhimbje

kurdoherë që shfaqet hëna ime, vetë hëna fshihet

Gjatë kam kaluar netët në mendime dhe pa gjumë për dashurinë e tij

shpirti im është i tij, gjaku im, dëgjimi dhe shikimi im

O ti që më qorton për dashurinë e tij, kur dashuria është fat

sikur të të kishte tretur ky mall, as do të qortoje e as do të fajësoje