Një bukuri që na begaton

përherë dhe na njeh

Zbriti për të na dhuruar

drejtësi dhe bamirësi

Prej një fuqie të lartësuar

e bekuar ajo u njoh

Me bukurinë u cilësua

fshehtas dhe haptazi

U përsos në shkëlqim

krijimi i tij ngjau me moralin

Dhe gjithçka në harmoni

prej saj drita u shfaq

Burimet e saj u kulluan

kërkesat e saj u arritën

Virtutet e saj u bënë

për krenarinë si Kejvani

Trashëgimia e saj u përhap

sihariqet e saj udhëtuan

Mendimet e saj udhëzojnë

shpirtrat drejt bindjes

Në përshkrimin e tij ka mësime

që njeriu s'i ka rrëfyer

Dhe kushdo mbetet i mahnitur

i përhumbur në dashuri

Një shtat mesatar

ashtu siç është natyra e tij

Tejkalon me pamjen e tij

atë që ka shtat të gjatë

Në fytyrën e tij ka hënë

në gojën e tij ka perla

Në të folur ka modesti

me heshtjen është zbukuruar

Një ballë që është i gjerë

para Allahut u përul

Dhe me mendje u lartësua

në krenari dhe njohje

Në fytyrën e tij ka dritë

në syrin e tij ka zezësi

Në vetullat një hark i hollë

me bukuri i stolisur

Nëse shihet, atë e ndjek

një dritë që e shoqëron

Hunda në mesin e saj

është e hollë dhe e lartë

Goja e tij është e gjerë

dhe kraharori i hapët

Barku është i rrafshët

me kraharorin i barabartë

Fytyra është si margaritar

e ngjyra është si trëndafil

Shpirti është prej drite

që ndriçoi gjithësitë

Me gjymtyrë të forta

me ndjenja të pastra

I vetmi në ligjësi

si ai askush nuk qe

Sy me qerpikë të zinj

dhëmbë të bardhë e të ndritshëm

Si kokrrat e shegës

a keni parë kështu shege?

Një mjekër e dëndur

e harmonizuar në shtrirje

Flokët e tij të shpeshtë

nuk i kalonin veshët

Hëna e plotë e natës është goja

kur shihet buzëqeshja e tij

Dhe të gjitha janë gjurmët e tij

në tokë dhe në gjire

Farefisin ai e bashkon

nevojtarët ai i ndihmon

Mirësinë ai e bën

fshehtas dhe haptazi

Në krijim është madhështia e tij

në të vërtetën është përulja e tij

Mirësia e tij tejkalon

xhindet dhe njerëzit

Vija e qimeve të gjoksit

prej bukurisë së shkëlqimit të tij

Askush s'është si vështrimi i tij

në krenari dhe besim

I hollë ishte rreshti i qimeve

dhe i lartë në gradë

I fuqishëm në virtyt

zotëroi njerëzit në lartësi

Me pak mish në thembra

e kraharorin e ka të gjerë

Fjalën e prerë atij iu dha

duke tejkaluar Sahbanin

Si misku në aromë

si uji që zbret nga lartësia

I bën të lodhurit të harrojnë

njerëzit dhe vendet

Dashuria për të është besim

e urrejtja ndaj tij është mohim

Mjerë ai që përçmon

në lëvdata këtë njeri

O Zot, na bëj të lumtur

me dritën e tij na kthe

Derisa të shohim të mirën

në këtë botë dhe në tjetrën

Përshëndetje dhe paqe dërgoftë Ai

që i dha botës mirësi

Mbi Profetin përjetësisht

një Zot i lartësuar në madhështi

Po ashtu mbi Zahranë

dhe nënën e saj të ndritur

Dhe familjen e tyre të tërë

sa herë hëna na përkund