وِشْلُونْ أنَامَ الَّليْلْ وِشْلُونْ أَنَامُهْ
حَبِيبِي مُحَّمَدْ جَوْهَرْ كَلاَمُه
ڪيئن آءُ رات جو سمهي سگهان، ڪيئن آءُ آرام ڪري سگهان؟
منهنجو محبوب محمد، سندس لفظ زيور آهن
سَفِّنْ بِاللَّه يَا سَفَّانْ دِيرِ السَّفِينَة
أنْوَارْ أَبَى القَاسِمْ لَاحِتْ عَلَيْنَا
خدا جي نالي ۾ ٻيڙي هلاءِ، اي ملاح، ٻيڙي کي سنڀال
ابو القاسم جون روشنيون اسان تي چمڪيون آهن
يَارَافِقَ العُرْبَانْ وَاشْرَبْ لَبَنْهِنْ
كُلِّ الصَحَابَة نْجُومْ طَهَ قَمَرْهِنْ
عربن سان گڏ هل ۽ انهن جو کير پيءُ
سڀ صحابي تارا آهن، طه انهن جو چنڊ آهي
يَا طَيْرَ الطَّايِرْ فُوقْ أَبْيَضْ يَا بُو جْنَاح
سَلِّمْ عَلَى أبى الزهراء قُلُّهْ العُمُرْ رَاح
اي اڏندڙ پکي مٿي، سفيد پرن وارو،
زهرا جي پيءُ کي سلام ڪر ۽ چئو ته عقل وڃڻ لڳي آهي
يَا طَيْرَ الطَّايِرْ فُوقْ أَخْضَرْ يَا بُـو رِيشْ
سَلِّمْ عَلَى طَهَ قُلُّهْ دَرَاوِيشْ
اي اڏندڙ پکي مٿي، سائو پرن وارو،
طه کي سلام ڪر ۽ چئو ته اسان درويش ٿي ويا آهيون
مَا رِيدَ اَمُوتَ الْيَوْمْ كَفْنِي عَبَاتِي
دِزُّو عَلَى طَهَ يِحْضَرْ وَفَاتِي
آءُ اڄ مرڻ نٿو چاهيان، منهنجو ڪفن منهنجي عباء آهي
طه کي موڪليو ته هو منهنجي موت تي حاضر ٿئي