Rzekłem, gdy znikło sprzed moich oczu

światło twej piękności strzeżonej

Przysięgam na Boga, trawi mnie słabość

w której samej śmierci zaznałem

A oczy moje od gorzkiego łkania

płyną niczym żywe źródła

Powiek moich nie nasyciły płynące łzy

aż one same zupełnie uschły

Błąka się serce, wzrasta tęsknota

kiedyż więc nastąpi nasze złączenie?

Zgasł blask przed moim wzrokiem

o piękny Księżycu, przynieś oczom ukojenie