Weszli biedni do tego świata,

I tak jak weszli, tak odeszli

Ludzie, którzy czynili dobro — i dlatego wznieśli się,

Wstępując na stopnie najwyższych rang

O pełni księżyca, dlaczego rozłąka przyniosła taką ciemność,

Serce jest naprawdę zaniepokojone twoją nieobecnością.

Nie ganię serca, które jest nieświadome ciebie,

Bo na ślepego nie ma winy

O ty, który twierdzisz, że podążasz ich ścieżką,

Śpiesz się — twoja droga jest kręta i nierówna

Twierdzisz, że kochasz Laylę, a jednak śpisz przez noc,

Na twoje życie, taki czyn jest naprawdę haniebny!

O pełni księżyca, w pokorze nie odejdziemy,

Od drzwi Ukochanego, więc czy możemy wejść?

Kiedy, o moja nadziejo, przez zjednoczenie z tobą,

Melodie miłości zabrzmią radośnie?

Pili, z kielichów swojej kontemplacji,

Z czystego wina Twojej miłości — niezmieszanego i klarownego

Pojęli znaczenie — rzeczywiście, są samym znaczeniem,

A ich języki są zawsze zajęte wspomnieniem Boga