Wypalili serce szaleńczo zakochanego w żarzących się węglach miłości,

a moja sprawa pośród nich jest tylko moją sprawą — teraz, gdy zapłonęła namiętność.

Moje łzy i moje wycieńczenie ogłaszają pożar tęsknoty,

a wśród nich nawet bycie ograbionym stało się słodkie, chociaż odwrócenie trwało długo.

O poganiaczu karawany, skróć moją drogę,

i podróżuj, na Boga, w moim sercu, aż do Najwyższego Towarzysza.

A jeśli spotka cię blask Ukochanego, rozbij swój namiot w al-Aqiq,

i niech ci, którzy są przybliżeni, wstawią się — być może mój Ukochany okaże łaskę.

Zabierz tego chorego z miłości dłużnika na progi szlachetnych;

być może zlitują się nad moim żarem i łzami opadającymi miarowo,

i przyjmą mnie pomimo mojej skazy, tam, na tej wzniosłej stacji,

a ich zjednoczenie usunie moją udrękę, zaś przybycie do wodopoju stanie się słodkie.

O sąsiedzi z al-Shiʿb, dochowajcie wierności temu ubogiemu;

złagodniejcie, zlitujcie się nad moją siwizną — spójrzcie, jak wylewają się moje łzy.

Odwróćcie wzrok od mojego grzechu, albowiem przez to bezmierne wybaczenie

niejeden zyskał bliskość i zrzucenie swoich kajdan.

Modlitwa kochającego dla Ukochanego, na objawionym zwierciadle pokoju —

niechaj mój Pan powita go nią w szczęśliwości, która nigdy nie ustaje,

a jej ofiarowany, obfity strumień niech spłynie na szlachetne Domostwo,

i niech ten wdzięczny, który pił, zostanie obdarzony pełnią w całym istnieniu.