Któż jak Ahmad w obu światach, którego miłujemy?

Księżyc w pełni, w którego pięknie całe stworzenie się zatraca.

Któż mu podobny, skoro Pan Tronu go uhonorował?

Pięknem ciała i ducha, zaprawdę, Bóg go obdarzył.

Słońce się zawstydza przed światłem jego blasku

Umysły ludzkie błądzą, próbując pojąć głębię jego istoty.

Błogosławiony niech będzie Bóg, jakże słodkie są jego przymioty

Posiadł on piękno, jakże promienne jest jego oblicze.

O Arabowie z Doliny Nuqa, o ludu Kadhimy

W waszym sąsiedztwie mieszka księżyc, co w sercu ma swą ostoję.

Niech Pan Tronu mu błogosławi, póki wschodzi słońce

I póki poganiacz wielbłądów pieśnią swą zwierzęta wiedzie.

Allah obdarzył mnie łaską wychwalania Wybrańca

Oby dane mi było stanąć w rzędzie tych, co go sławią.

Gdy przyjdzie mi czytać księgę moich czynów

Nie mam nikogo prócz Pana Łaski, co swą dobroć ku mnie skłania.

Muhammad jest panem obu światów i obu rodzajów istot

Oraz panem obu ludów, Arabów i nie-Arabów.

On jest Umiłowanym, którego wstawiennictwa wyczekujemy

W obliczu wszelkich trwóg, co gwałtownie nas nachodzą.

Prorok nasz nakazuje i zakazuje, a nie ma nikogo

Prawdomówniejszego w słowie „nie” czy „tak”.

Jak kwiat w swej świeżości i księżyc w dostojeństwie

Jak morze w szczodrobliwości i jak Czas w swej niezłomności.

O Panie, przez Wybrańca pozwól nam osiągnąć nasze cele

I wybacz nam to, co przeszłe, o Nieskończenie Szczodry.

I wybacz, o Boże, wszystkim muzułmanom ich winy

Przez to, co recytują w Al-Aksa i w Świętym Przybytku.

Przez godność tego, którego dom w Tajbie jest sanktuarium

I którego imię jest jedną z najświętszych przysiąg.