Nikt nie wyciągnął dłoni ku Najlepszemu ze stworzeń

by nie odnaleźć dzięki niemu swej szczęśliwości

Dlatego i ja wyciągnąłem ku niemu mą dłoń

i dzięki temu stałem się jednym ze szczęśliwych

On jest bramą ku Bogu, wyniosłą i wzniosłą

w swym honorze, wyróżnioną wszelką wielkością

Każdy poprzez jego wezwanie zyskał łączność

z Bogiem i dostąpił za jego sprawą wsparcia

Zaprawdę, w niedoli i w pomyślności

w jego opiece szukam schronienia po kres moich dni

Wołam: ratuj mnie, o mój skarbie

i obdarz mnie hojną rosą ze swych dłoni

Okaż nam swą litość, o moja nadziejo

lecząc serce z jego wszelkich dolegliwości

Czyż miłujący cię może żyć w trwodze

skoro dzięki twej godności nie lękam się nikogo?

Na nikogo nie liczę prócz ciebie, gdy czas

mi nie sprzyja i gdy zabraknie mi pomocników

Na twe życie, racz spojrzeć na mnie łaskawie

w swej szczodrości, o najlepszy z oddających pokłon

Tyś jest Wybrańcem od prawieków

o najlepszy orędowniku pośród wszystkich ludów

Dzięki twemu światłu, po mrokach niebytu

oblicze stworzenia zajaśniało i objawiło się

Niechaj błogosławieństwo Boga bez miary

tobie będzie darowane, o ty o wielkiej godności

I rodzinie twej, i towarzyszom świetlistym

póki śpiew poganiacza wielbłądów rozbrzmiewa i echem wraca