W Medynie mam ukochanych, których gdy na mnie spoglądają

troski me uciekają, a wszelka krzywda znika.

Serce me w zażyłości i radości wielkiej trwa

a powodzenie i zwycięstwo stają się moimi towarzyszami.

O ludu Tajby, przybądźcie, gdyż jestem miłością trawiony

i czekam na to, na co nadzieję wciąż pokładam.

Zwyczaj wasz taki, że kochający, gdy was zawoła

językiem miłości, w swej niemocy zostaje uleczony.

Miłość serce me wypełnia, a nawet w postać mą się wcieliła

jeśli kształty mogą świadczyć o istocie duszy.

O Mistrzu Wysłanników, ratuj mnie, bo nie mam już sił

ni ratunku, prócz miłości do Ciebie, którą w sercu chowam.

Bogu niech będzie chwała za Twe narodziny, co świat uszczęśliwiły

i sprawiły, że mroki nieszczęść nagle się rozeszły.

Dzień to był, w którym świat rozbłysnął, a słońce ni księżyc

nigdy wcześniej nie widziały dnia tak promiennego.

Pozdrowienie ślę Ci z serca wonnego, którego zapach

słodszą wonią Twego ducha zostaje jeszcze bardziej nasycony.

Gdy ktoś pyta: „Za czym tęsknisz?”, tak mu odpowiadam

„Tęsknię za Tajbą tęsknotą, której nie da się zmierzyć”.

O pilocie niebios, wysadź mnie tam, gdzie przed Twym okiem

Zielona Kopuła i święte progi blaskiem swym rozbłysną.

Tam skieruję swe kroki pod okno Proroka, aby prosić Boga

o przebaczenie w miejscu, gdzie wszelka wina znika.

Niech błogosławieństwo Boże spływa na Ciebie, póki w Twym świętym dniu

recytowane są wersety i sury natchnione.

I na Twą rodzinę, druhów oraz wszystkich wiernych uczniów

na Wspomożyciela, Filar wiary i bliskich, co na wezwanie przybyli.