Wieści o jego marszu wzbudziły strach w sercach wrogów,

Jak nieświadome kozy, które spłoszył nagły hałas

Nieustannie spotykał ich na każdym polu bitwy,

Aż zostali posiekani włóczniami, jak mięso na rzeźniczym bloku

Pragnęli ucieczki, prawie zazdroszcząc

Zwłokom unoszonym przez orły i sępy

Noce mijały, a oni nie potrafili ich zliczyć,

Chyba że były to noce Świętych Miesięcy

Jakby religia była gościem, który przybył na ich dziedzińce,

Z każdym odważnym wodzem gotowym rozszarpać ciało wrogów

Przywożąc za sobą morze uzbrojonych ludzi na szybkich koniach,

Rzucając fale odważnych wojowników w zderzającym się tumultu

Każdy odpowiadając na wezwanie Allaha, szukając Jego zadowolenia,

Przeprowadzając zaciekły atak, by wyrwać niewiarę z korzeniami

Aż religia islamu, dzięki nim,

Po wygnaniu z ojczyzny, znów połączyła się ze swoimi krewnymi

Zawsze chroniona przed wrogami przez najlepszego ojca

I najdoskonalszego męża, tak że nie była ani sierotą, ani wdową

Byli górami — zapytaj tych, którzy z nimi walczyli,

Co widzieli z nich na każdym polu bitwy

Zapytaj Hunajn, zapytaj Badr, zapytaj Uhud — sezony śmierci i zniszczenia,

Bardziej zgubne dla nich niż śmiertelne epidemie

Ich wypolerowane miecze wracały ugaszone i krwawe,

Po głębokim piciu pod czarnymi lokami na głowach wrogów

Jak pisarze dzierżący trzcinowe pióra za włócznie,

Ich pióra nie pozostawiły żadnej części ciała nieoznaczonej lub nieoznaczonej

Uzbrojeni po zęby, lecz wyróżniała ich szczególna cecha,

Tak jak róża różni się zapachem od kolczastego drzewa salam

Wiatry zwycięstwa przynosiły ci ich zapach,

Tak że wyobrażałeś sobie każdego z nich jako piękny kwiat w pąku

Jakby, jadąc na swoich rumakach, byli kwiatami kwitnącymi na wysokości,

Utrzymywanymi tam nie przez napięcie siodeł, ale przez siłę ich determinacji

Serca wrogów w zamieszaniu, przerażone ich potężną siłą,

Nie mogły odróżnić odważnych wojowników od stad owiec

Ci, których pomoc pochodzi od Posłańca Allaha —

Nawet lwy napotykające ich w swoich legowiskach zaniemówiłyby z przerażenia

Nigdy nie zobaczysz jego przyjaciela, który nie byłby przez niego wspierany,

Ani jego wroga, który nie zostałby pokonany

Ustanowił swoją wspólnotę w twierdzy swojej religii,

Jak lew osiadający z młodymi w swojej norze

Jak często słowa Allaha

Obalały tych, którzy z nim walczyli! Jak często Jasny Dowód pokonywał jego przeciwników w argumentacji!

Wystarczy ci cud — taka wiedza znaleziona

W kimś niepiśmiennym, żyjącym w Czasach Ignorancji, I taka ogłada w sierocie!