O ty, który widzisz me łzy płynące niczym nieustanny deszcz

z moich oczu, podczas gdy na moim ciele widać chorobę

Nie dziw się, nawet jeśli stałem się niczym martwe szczątki

oto gazela na równinie, między drzewami ban a górą

Uznała za godziwe przelać mą krew w miesiącach świętych

dziw się mej doli, bo zaprawdę nigdy wcześniej nie

Lękałem się trudów, choćby wyciągały ku mnie swe dłonie

lecz miłość mnie ogłuszyła i me słowa brzmiały próżno

Przeznaczenie powaliło lwa spojrzeniem młodej gazeli

o mieszkańcu równiny, ratuj mieszkańca gęstwiny!

Ukochany natarł na me serce niezliczonymi strzałami spojrzeń

i zostawił mnie błąkającego się, bez żadnego przewodnictwa

Gdy we mnie wymierzył i jego strzała osłabiła mą wytrwałość

zaparłem się rany i ukryłem grot w głębi mego serca

Rany zadane przez ukochanych nie przynoszą mi bólu

ilekroć wschodzi mój księżyc, prawdziwy księżyc się chowa

Długo trwało me rozmyślanie i czuwanie z miłości do niego

jemu oddaję mą duszę, krew moją, słuch mój i wzrok

O ty, który ganisz mnie za tę miłość, wszak miłość jest losem

gdyby ta tęsknota cię spaliła, nie ganiłbyś mnie ani nie winił