Piękna, co nas uszczęśliwia

wiecznie nas zna i poznaje

Przybyła, by nam darować

sprawiedliwość i dobroć

Z mocy wielce szlachetnej

błogosławiona i znana

Pięknem została opisana

skrycie i jawnie

W blasku doskonała

postać jak jej charakter

Wszystko ze sobą zestrojone

światłość z niej bije

Czyste są jej źródła

spełnione jej dążenia

Jej czyny chwalebne

stały się szczytem dumy

Rozeszły się jej zasługi

popłynęły dobre wieści

Jej myśli prowadzą

dusze ku pewności

W jego opisie są lekcje

jakich nikt nie opowiedział

Każdy jest olśniony

wciąż trwając w zachwycie

Wzrostu umiarkowanego

taki jest z natury

Przewyższa swym obliczem

tych o długich nogach

Księżyc w jego twarzy

perły w jego ustach

W mowie jego skromność

milczeniem się zdobi

Czoło szerokie

przed Bogiem schylone

Mądrością natchnione

w chwale i poznaniu

W twarzy jasność promienna

w oczach czerń głęboka

Brwi cienkie i łukowate

pięknem przyozdobione

Gdy go widzisz, towarzyszy mu

światło nieodstępne

Nos o szlachetnym kształcie

orli i wyniosły

Usta szerokie

a pierś rozłożysta

Brzuch płaski

z klatką piersiową zrównany

Twarz niczym perła

cera bladoróżowa

Duch pełen światłości

rozświetlił wszechświaty

Mocnej budowy ciała

o czystych zmysłach

Wyjątkowy w swej istocie

nie było nikogo jak on

Oczu naturalnie czarnych

zębów lśniąco białych

Jak ziarna granatu

czyś widział takie owoce?

Broda gęsta

równomiernie ułożona

Włosy obfite

sięgające do uszu

Pełnia w mroku to jego usta

gdy uśmiech się ukaże

Wszędzie ślady jego stóp

na lądach i w zatokach

Więzy krwi podtrzymuje

ciężary innych dźwiga

Czyni dobro

skrycie i jawnie

Wśród stworzeń budzi podziw

w Prawdzie zatopiony

Jego dobroć przewyższa

dżiny i ludzi

Linia włosów na piersi

od blasku jego czoła

Nie ma spojrzenia jak jego

w potędze i wierze

Wąska linia włosów na ciele

przewyższył wszelkie stopnie

Wspaniały w swych cnotach

panował nad ludźmi godnością

Pięty o małej tkance

pierś jego szeroka

Darem wymowy obdarzony

przewyższył Sahbana

Jak piżmo na wietrze

gdy zstępuje ze wzgórza

Sprawia, że strudzony zapomina

o rodzinie i krajach

Miłość do niego to wiara

nienawiść to niewierność

Biada temu, kto uchybi

człowiekowi w pochwale

O Panie, uszczęśliw nas

jego światłem nas przywróć

Aż ujrzymy to, co najpiękniejsze

w tym i przyszłym świecie

Pokój i błogosławieństwo od Tego

kto obdarzył ludzi łaskami

Niech spłyną na Proroka

od Pana, co włada niebiosami

Także na Promienną Zahrę

i jej szlachetną matkę

I na całą ich rodzinę

póki księżyc nas zachwyca