Dla kogoś innego niż wasze piękno mój wzrok jest wzbroniony

A każda inna mowa nie jest dla mnie mową

Żywot orła przy was jest ledwie częścią dnia

Lecz godzina bez was to rok za rokiem

Cierpliwość bez was jest dla mnie rzeczą niemożliwą

I nic mnie nie zabija, prócz tej rozłąki

Gdy was dostrzegam, pierzchną moje troski

Lecz gdy was nie ma, śmierć się do mnie zbliża

Pragnę być waszym stałym towarzyszem

I by w waszych progach stanęły moje namioty

Uleczcie spotkaniem chorego z porzucenia

Który tęskni za wami, gdy gołębie gruchają

Dzieje jego namiętności do was są dawne

A szatą z jego miłości stała się słabość

Jesteście w swych korzeniach najszlachetniejszym źródłem

Jeśli zechcecie, spełni się moje pragnienie

Dzięki wam to, co trudne, staje się łatwe

Okażcie swą szczodrość w dobroci, o szlachetni

Nikt poza wami nie jest godzien szczodrobliwości

Jakże więc gość na waszym dziedzińcu miałby doznać krzywdy?