عَلَى الْعَقِيقِ اجْتَمَعْنَا
Shahmukhi: عقیق اُتے اسیں اکٹھے ہوئے
Gurmukhi: ਅਕੀਕ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ
Pa
عَلَى الْعَقِيقِ اجْتَمَعْنَا
نَحْنُ وَسُودُ الْعُيُونِ
وادیِ عقیق دے کنڈھے اسیں ملے ساں
اسیں تے اوہ کالی اکھیاں والے
مَا ظَنِّ مَجْنُونَ لَيْلَى
قَدْ جُنَّ بَعْضَ الْجُنُونِ
لیلیٰ دے مجنوں دا کیہ خیال جے؟
اوہ تے بس تھوڑی جیہی دیوانگی وچ سی
فَيَا عُيُوني عَيَوْنِي
وَيَا جُفُونِي جَفَوْنِي
ہائے میریو اکھو! تسیں مینوں تھکا دتا
تے ہائے میریو پلکو! تسیں بیوفائی کیتی
وَيَا قُلَيْبِي تَصَبَّرْ
عَلَى الَّذِي فَارَقُونِي
اے میرے نکے جئے دل! ذرا صبر کر
اوہناں دے وچھوڑے تے جو مینوں چھڈ گئے
فَارَقْتُهُمْ يَوْمَ الاِثْنَيْنِ
صُبْحَ الثَّلَاثَا وَاحِشُونِي
پیر والے دن میں اوہناں توں جدا ہویا
منگل دی سویر تیکر میں کلا رہ گیا
هُمْ سَادَةٌ خَلَّفُونِي
أَبْكِي دَماً مِنْ عُيُونِي
اوہ عظیم سردار سن جو مینوں پچھے چھڈ گئے
ہن میں اپنیاں اکھیاں توں لہو رو رہیا واں
بَكَيْتُ حَتَّى رَثَانِي
الْطَّيْرُ فَوْقَ الْغُصُونِ
میں ایناں رویا کہ ٹاہنیاں اتے بیٹھے
پنچھیاں نوں وی میرے حال تے ترس آ گیا
بِاللهِ إِنْ مُتُّ شَوْقاً
بِأَدْمُعِي غَسِّلُونِي
رب دی سوہں! جے میں تانگھ وچ مر جاواں
تے میرے ہی ہنجواں نال مینوں غسل دیو
نُوحُوا عَلَيَّ وَقُولُوا
هَذَا قَتِيلُ العُيُونِ
میرے اتے وین کرو تے کہو
ایہ اوہ قتیل اے جس نوں اکھیاں نے ماریا
مَا زِلْتُ حَوْلَ الْمَطَايَا
أَقُولُ بِاللهِ احْمِلُونِي
میں اونٹھاں دے دوالے پھردا رہیا
تے کہیا رب واسطے مینوں وی نال لے چلو
إِلَى مَنَازِلِ قَوْمِي
سَارُوا وَمَا وَدَّعُونِي
میرے اپنے قبیلے دے ڈیراں ول اوہ ٹر پئے
پر جاندے ہوئے مینوں الوداع وی نہ آکھیا
رُوحْ يَا رَسُولِي إِلَيْهِمْ
سِرْعاً وَقَبِّلْ يَدَيْهِمْ
اے میرے قاصد! اوہناں ول جا
چھیتی نال جا تے اوہناں دے ہتھ چم
وَاقْرَأْ سَلَامِي عَلَيْهِمْ
لَعَلَّهُمْ يَقْبَلُونِي
اوہناں نوں میرا سلام پہنچائیں
شاید اوہ مینوں دوبارہ قبول کر لین
جَانِي الْرَّسُول وَهُوَ يَضْحَكْ
وَقَالَ أَبْشِرْ بِصُلْحِكْ
قاصد ہسدا ہسدا میرے کول واپس آیا
تے کہیا، خوش ہو جا کہ تیری صلح ہو گئی اے
وَحَيَاةِ عَيْشِكَ وَمِلْحِكْ
هُمْ بِالوِصَالِ وَاعَدُونِي
تہاڈے نال کھادے لون روٹی دی قسم
اوہناں مینوں وصال دا وعدہ دتا اے