اے رسولاں دے سردار! اس ادنیٰ غلام دی فریاد سُنو

میرے دل دے جانی دے وصل نال ایہ ہجر دی تپش بجھ جاوے

اللہ لمّی ناامیدی دے بعد وی وصال دے سکدا اے

تے میں کیوں مایوس ہوواں جد اوہ جو چاہے کرن دی قدرت رکھدا اے

میں منت منی اے کہ کی کراں گا جے میں عیدید دی عید ویکھ لئی

اے سوہنیاں دی وادی، جیہدے ورگے سوہنے کدی کدھرے نہیں دیکھے

اوہناں نوں آکھو: کی تسیں اس کلے مسافر تے ترس نہیں کھاؤ گے؟

ہن اس دوری توں بس کرو، بس؛ کہ ہن ہور سہن دی ہمت نہیں

میرا شوق کدی ماند نہیں پیندا؛ ایہ سدا قائم تے سدا نواں اے

بلند مرتبے والے عیدروس لئی، تے نصیباں والے سعد لئی

اوہناں میرے لئی کنے ای دشمن تے ضدی ظالم تباہ کر دتے

تے اوہناں دے صدقے، بھاویں میری ہمت تھوڑی ہووے، میں لوکاں وچ معزز آں

ہر سال اوہ کہندے نے کہ اوہ گھٹ گیا اے، پر میں تے ودھدا جاندا واں

اپنے رب دی مدد نال، تے میں اپنی گل دی مہر اس قابلِ تعریف ولی تے لاوندا واں

احمد (ﷺ) تے درود بھیجو، کیوں جے جیہڑا احمد (ﷺ) تے درود بھیجے اوہ نفع ہی پائے گا