أَيَا مُرِيْدَ الله
Pa
الله الله الله الله سَيَّدِي الله
الله الله الله اَلْعَظِيْمُ الله
اللہ اللہ اللہ اللہ میرے سائیں اللہ
اللہ اللہ اللہ اللہ عظمت والا اللہ
أَيَا مُرِيْدَ اللهُ نُعِيدْ لَكْ قَوْلِ اصْغَهْ
إِذَا تَفْهَمْ قَوْلِي بِهِ تَصِلْ لِلّهْ
اے طالبِ مولیٰ! میں تیری خاطر گل دہراواں، سن لے
جے توں میرا قول سمجھ جاویں، تاں اللہ تیکر پہنچ جاویں
عَلَيْكَ يَا مُرِيدْ بِخَمْرَةِ التَّوْحِيدُه
وَإِنْ تَبْغِ الْمَزِيدْ فَالْغَيْرُ عَنْكَ انْسَهْ
اے مرید! تیرے لئی توحید دی شراب لازم اے
تے جے توں ہور زیادہ چاہنا ایں، تے غیر نوں بھل جا
فَاذْكُرْ الاسْمَ الْأَعْظَمْ وَاطْوِ الْكَوْنَ تَغْنَمْ
وَخُضْ بَحْرَ الْقِدَمْ فَذَاكَ بَحْرُ الله
اسمِ اعظم دا ذکر کر تے کائنات نوں لپیٹ دے، نفع پاویں گا
ازلیت دے سمندر وچ غوطہ مار، اوہو اللہ دا سمندر اے
وَخُضْ بَحْرَ الْأَنْوَارْ وَالْمَعْنَى وَالْأَسَرَارْ
وَافْنِ هَذِي الدِّيَارْ يَبْلُغْ قَلْبُكْ مُنَاهْ
نوراں، معانی تے رازاں دے سمندر وچ ڈب جا
ایس عالم توں فنا ہو جا، تیرے دل دی مراد پوری ہووے گی
وَلْتَفْنَ في الْمَعْبُودْ تَذُوقْ مَعْنَى الشُّهُودُ
إِذْ لَيْسَ ذَا الْوُجُودْ إِلَّا مِنْ نُورِ الله
اپنے معبود وچ فنا ہو جا تاں جے مشاہدے دی لذت چکھیں
کیوں جے ایہہ سارا وجود اللہ دے نور توں سوا کجھ نئیں
الْمُلْكُ وَالْمَلَكُوتْ كَذَاكَ الْجَبَرُوتْ
فَكُلُهَا نُعُوتْ وَالذَّاتُ مُسَمَّاهُ
ملک، ملکوت تے جبروت دی دنیاواں
ایہہ سب صرف صفتاں نیں تے ذات ہی اصل ناں اے
فَغِبْ عَنِ الصِّفَاتْ وَافْنَ في ذَاتِ الذَّاتْ
هَذِي تَلَوُّنَاتْ مَصِيرُهَا لِلِهُ
صفتاں توں غائب ہو جا تے ذاتِ حق وچ فنا ہو جا
ایہہ سب رنگاں دی تبدیلی اے، جس دا رخ اللہ ول اے
إِلَيْهِ الْمُنْتَهَى وَمِنْهُ الْمُبْتَدَا
وَالْآنَ قَدْ بَدَا وَالْكَوْنُ فِي حُلَاهْ
اوہو ای انتہا اے تے اوہو ای ابتدا اے
ہُن اوہ ظاہر ہویا اے تے کائنات اوس دی سجاوٹ وچ اے
لَهُ الْكَوْنُ مِرْآتْ وَمَظْهَرُ الصِّفَاتْ
مُحَمَّدْ نُورُ الذَّاتْ عَلَيْهِ صَلَّى الله
کائنات اوس دا آئینہ اے تے صفتاں دا مظہر اے
محمدؐ نورِ ذات نیں، جنہاں تے اللہ دی رحمت ہووے
الْعَلَاوِيْ يَقُوْلْ قَوْلًا مِنْهُ مَقْبُولُ
تَهِيْمُ بِهِ الْعُقُولْ تَغِيبْ فِي ذَاتِ الله
علوی اک مقبول قول کہندا اے
عقل اوس وچ دنگ رہ جاندی اے تے اللہ دی ذات وچ غائب ہو جاندی اے