قُلْ لِلَّذِي قَدْ لَامَنِي
Tell the one who has blamed me,
Pa
قُلْ لِلَّذِي قَدْ لَامَنِي
دَعْنِي وَشَأْنِي يَا عَذُولْ
آکھ اوں نوں جیہڑا مینو ملامت کردا اے
مینو میرے حال تے چھڈ دے اوئے طعنے دین والیا
لَوْ كُنْتَ تَدْرِي مَا جَرَى
مَا كُنْتَ تَنْهَى يَا جَهُولْ
جے توں جاندا کہ کیہ کجھ بیتیا اے
تاں توں مینو کدی نہ روکدا اوئے نادان بندیا
أَمَا تَرَى جِسْمِيَ السَّقِيمَ
قَدْ شَفَّهُ دَاءُ النُّحُولْ
کیہ توں نہیں ویکھدا میرے ایس بیمار جسم نوں
جس نوں کمزوری دی بیماری نے سُکا دتا اے
قُلْ لِي بِمَنْ هَذَا الْعَنَا
وَذَا التَّصَابِي وَالذُّهُولْ
مینو دس، کس لئی اے ایہ ساری مشقت
تے ایہ عشق دی مستی تے بے خودی
اللَّهُ حَسْبِي وَكَفَى
قُلْ مَا تَشَأْ يَا ذَا الْفُضُولْ
میرے لئی میرا اللہ کافی اے
جو جی چاہے کہہ اوئے فضول گلاں کرن والیا
يَا سَاكِنِينَ سَرَائِرِي
عِنْدِي لَكُمْ صَفْوُ الْوِدَادْ
اے میرے رازاں وچ وسن والیو
میرے کول تہاڈے لئی خالص محبت اے
مَلَّكْتُكُمْ يَا سَادَتِي
زِمَامَ أَمْرِي وَالْقِيَادْ
میں تہانوں سونپ دتی اے اے میرے آقا
اپنی ہر گل دی واگ ڈور تے اختیار
لَا تُهْمِلُوا مَنْ قَدْ غَدَا
يَسْمُو بِكُمْ بَيْنَ الْعِبَادْ
اوس نوں نظر انداز نہ کریو جیہڑا بن گیا اے
تہاڈے صدقے بندیاں وچ اچّے مرتبے والا
وَاقِفٌ عَلَى الْبَابِ مُقِيمٌ
يَرْجُو السَّعَادَةَ وَالْقَبُولْ
بوہے تے کھلوتا ہاں اک مُقیم دی طرح
خوش بختی تے قبولیت دی آس رکھ کے
اللَّهُ حَسْبِي وَكَفَى
قُلْ مَا تَشَأْ يَا ذَا الْفُضُولْ
میرے لئی میرا اللہ کافی اے
جو جی چاہے کہہ اوئے فضول گلاں کرن والیا
هَبَّتْ نُسَيْمَاتُ الْوِصَالْ
مِنْ جَانِبِ الْقُدْسِ الْعَلِيّْ
وصال دیاں ٹھنڈیاں ہواواں چل پئیاں نیں
پاک تے بلند بارگاہ دے ولوں
وَاسْتَغْرَقَتْ أَنْوَارُهَا
عَوَالِمَ الْقَلْبِ الْخَلِيّْ
تے اوہناں دے نور نے ڈوب دتا اے
ایس خالی دل دے سارے جہاناں نوں
عَمَّا سِوَى مَعْبُودِهِ
الْوَاحِدِ الْحَقِّ الْوَلِيّْ
اپنے معبود دے سوا ہر شے توں پرے
جیہڑا اِکو سچا حق تے ولی اے
وَكُوشِفَتْ أَسْرَارُهُ
وَحَلَّ فِي بُرْجِ الْوُصُولْ
تے اوہدے بھید ہن ظاہر ہو گئے نیں
تے اوہ وصال دے بلند مینار تے جا پہنچا اے
اللَّهُ حَسْبِي وَكَفَى
قُلْ مَا تَشَأْ يَا ذَا الْفُضُولْ
میرے لئی میرا اللہ کافی اے
جو جی چاہے کہہ اوئے فضول گلاں کرن والیا
بَاتَ الْمُحِبُّ مَعَ الْحَبِيبْ
وَالْعَاذِلُ الْغَافِلُ بَعِيدْ
عاشق نے رات محبوب دے سنگ گزاری
تے غافل ملامتی دور ہی رہ گیا
لَمْ يَدْرِ مَا شَأْنُ الْهَوَى
بَيْنَ الْمَوَالِي وَالْعَبِيدْ
اوہ نہیں جاندا کہ عشق دا کیہ مقام اے
مالکاں تے غلاماں دے درمیان
يَا وَيْحَهُ مَاذَا عَلَيْهِ
لَوْ كَانَ يَعْرِفُ لِلسَّعِيدْ
افسوس اوہدے تے، اوہدا کیہ بگڑنا سی
جے اوہ پہچان لیندا اس خوش نصیب دے
مَكَانَهُ مِنْ رَبِّهِ
وَاللَّهُ يَعْلَمُ مَا يَقُولْ
مقام و مرتبے نوں جو اوہدا رب نال اے
تے اللہ خوب جاندا اے جو اوہ کہندا اے
اللَّهُ حَسْبِي وَكَفَى
قُلْ مَا تَشَأْ يَا ذَا الْفُضُولْ
میرے لئی میرا اللہ کافی اے
جو جی چاہے کہہ اوئے فضول گلاں کرن والیا
مَاذَا يَقُولُ الْمُنْكِرُونَ
فِيمَنْ لَهُ قَلْبٌ سَلِيمْ
انکار کرن والے کیہ کہندے نیں
اس بندے بارے جیہڑا سلیم دل والا اے
مُحِبٌّ لِجَمِيعِ الْمُسْلِمِينَ
وَقَصْدُهُ الْمَوْلَى الْكَرِيمْ
جیہڑا ہر اک مسلمان نال پیار کردا اے
تے اوہدی طلب صرف مولا کریم اے
وَيَعْتَقِدْ فِي نَفْسِهِ
بِأَنَّهُ عَبْدٌ ذَمِيمْ
تے اوہ اپنے نفس بارے ایہو سمجھدا اے
کہ اوہ اک عاجز تے گنہگار بندہ اے
لَوْلَا عِنَايَةُ رَبِّهِ
لَكَانَ بَطَّالاً ضَلُولْ
جے اوہدے رب دا خاص فضل نہ ہوندا
تاں اوہ نکما تے گمراہ ہو جاندا
اللَّهُ حَسْبِي وَكَفَى
قُلْ مَا تَشَأْ يَا ذَا الْفُضُولْ
میرے لئی میرا اللہ کافی اے
جو جی چاہے کہہ اوئے فضول گلاں کرن والیا