اٹھ گئے پردے درمیان دے، تے نظر آ گئے روشنی وحدت دی

بغیر کسے جگہ دے ظاہر ہو گئے، تے دیکھو انہاں نوں، او صوفیؤ!

میں اپنے محبوب دا آئینہ ہاں، اس دی محبت وچ، او میری روح، خوش رہ

اس توں علاوہ، او نفس، غائب ہو جا، تے ہر چیز ناپاک نوں دور کر دے

جدوں اوہ نظر آ گیا اس مقام وچ، میں جھکدا تے سجدہ کر رہیا ہاں

اس دا شکر گزار تے تعریف کر رہیا ہاں، کیوں کہ اوہ نے مینوں اپنی شناخت وچ لپیٹ لیا

اوہ میرے ملن دی خوشی، اوہ میری فنا وچ بقا

اوہ میرے آسمان وچ روشنی، اوہ میری ہمیشہ دی زندگی

ساقی ساڈے کول آ گیا، تے ساڈے کول پیالہ پیش کیتا

اسی پی لیا تے سیر ہو گئے، ہاشمی دے پیالیاں توں