اے تُوں جیہڑا ویکھدا ایں میریاں ہنجواں نوں برسات وانگ وگدیاں

میری اکھیاں توں جاری نیں، تے جسم تے بیماری دے نشان نیں

حیران نہ ہوویں جے میں مٹی دے ڈھیر وانگ ہو جاواں

میدان وچ اک ہرنی اے، بان دے رُکھاں تے پہاڑ دے وچکار

اوہنے حرام مہینیاں وچ میرا خون بہاؤنا حلال کر دتا

تے میرے حال تے اچنبھا کر، کیوں جے میں کدی وی...

مصیبتاں توں نہ ڈریا بھانویں اوہ میری ول ہتھ ودھاؤندیاں

پر عشق نے مینوں بہرا کر دتا تے میری گل بے فائدہ رہی

قضا نے ہرنی دی اکھ نال اک شیر نوں ڈھیر کر دتا

اے میدان دے وسنیک، آ تے جنگل دے وسنیک دی خبر لے!

محبوب نے نظراں دے بے شمار تیراں نال میرے دل تے دھاوا بولیا

تے مینوں بھٹکدا چھڈ دتا، بناں کسے رہنمائی دے

جدوں اوہنے مینوں ماریا تے اوہدے تیر نے میرا حوصلہ توڑ دتا

میں زخم توں مُکر گیا تے اوہ تیر اپنے کلیجے وچ لُکا لیا

پیاریاں دے دِتے زخم میرے لئی دُکھ نہیں لاندے

جدوں میرا چن ظاہر ہوندا اے، تاں فیر اسمان دا چن لُک جاندا اے

اوہدے عشق دی سوچ تے جگراتیاں وچ لمے ویلے لنگھ گئے نیں

میری روح اوہدی اے، میرا خون، میری سماعت تے بصارت اوہدی اے

اے اوہدے عشق تے مینوں ملامت کرن والے، عشق تاں مقدر اے

جے توں وی اس تڑپ وچ سڑدا، تاں نہ جھڑکدا تے نہ طعنے دیندا