Se reparatz mon còr trencat,

Sètz los que tenon las rèns e comandan

E se venètz, ò amics,

Aital es lo biais dels nobles

Las lunas que lusisson dins las nuèits mai escuras an dich:

“Ditz als mèstres de l'amor passional

Qualqu'un que adòra Muhammad,

Es en seguretat e en patz.”

Los dos mars de mos lagremas an aflat,

A punt de se rescontrar mentre que rajan

Entre mon ausida e mon còr,

I a una barrièra que non transgressa

E mon Aimador, sas doas gautas

Son doas ròsas, coma de tintura roja viva

E las lagremas que rajan de mos uèlhs,

Càson coma la pluèja pesanta dels nívols

Las caravanas partisson, se desplaçant lèu,

Cercant la tèrra d'Hijaz

E los monts s'avançan amb ànsia,

Tremolant de desir e d'inquietud

Cada còp que lo guida los apèla,

Qui s'esfòrça amb sinceritat capitèt

E l'amor dins mon còr,

Tira sas sagetas a cada moment

Allah nos a mandat,

Son mai grand don sacrament

Ahmad, lo Elegit, Ṭāhā,

Mèstre de totes los missatgièrs nobles