Entrèron dins aqueste mond paures,

E coma intrèron, ne sortiguèron

Un pòble que faguèt de bonas òbras—e atal s’elevèron,

Montant los graons dels rengs mai nauts

O luna plena, perqué la separacion a portat tanta escuritat

Perque lo còr es vertadièrament afligit per ton abséncia.

Repròchi pas lo còr que t’es indiferent,

Car sus los cècs, i a pas de repròchi

O tu que pretendes seguir lor camin,

Precipita-te—ton camin es tortuós e inegal

Pretendes aimar Layla, mas dormisses tota la nuèch,

Per ta vida, un tal acte es vertadièrament vergonhós!

O Luna Plena, amb umilitat nos partirem pas,

De la pòrta de l’Amat, alara podèm intrar?

Quand, o mon espèr, per l’union amb tu,

Las melodias de l’amor ressonaràn amb jòia?

Bevèron, amb las copas de lor contemplacion,

Del vin pur de ton amor—non mesclat e clar

Comprenguèron lo sens—en fach, son lo sens meteis,

E lors lengas son totjorn ocupadas amb lo remembre de Dieu