Brusiguèron lo còr de l'amorós pèrdut dins la brasa de l'amor,

e ma causa demest eles es sonque ma causa — ara que la passion s'es abrandada.

Mas larmas e ma langui declaran l'incendi del desir,

e demest eles ma pèrda m'es venguda doça, e mai se lo reget foguèt long.

O menaire de la caravana, acorcha mon camin,

e viatja, per Dieu, dins mon còr, fins al Companh Suprèm.

E se la lutz de l'Aimat t'encontra, planta ta tenda a al-Aqiq,

e daissa intercedir los pròches — benlèu mon Aimat m'acordarà sa gràcia.

Pòrta aqueste deutor languissós suls lindals dels nòbles ;

benlèu auràn pietat de mon ardor, de mas larmas que tomban en cadéncia,

e m'acceptaràn malgrat mas decas, ailà en aquesta nauta plaça,

e lor union levarà ma congòissa, e l'arribada a l'aiga se farà doça.

O vesins d'al-Shi'b, gardatz fe amb aqueste paure ;

adocissètz-vos, ajatz pietat de mos pèls blancs — agachatz, mas larmas rajan.

Desviratz vòstre agach de mon pecat, car per aquel perdon immens

mantun a ganhat la proximitat, e lo desliurament de sas cadenas.

La pregaria de l'amorós, per l'Aimat, sul miralh de la patz manifestat

que mon Senhor lo salude amb ela dins un bonaür qu'a pas de fin,

e que son tresbordament liurament donat raje cap a la nòbla Familha,

e que al reconeissent que beguèt siá autrejada la plenitud dins tot l'èsser.