Ai fach injustícia al camin de qui pregava la nuèch

Fins que sos pès se planguèron de dolor e de tumefaccion

E liguèt sos entrailles contra l'extrèma de sa fam,

Amagant sa pèl delicada jos la pèira ligada a sa cintura

Las nautas montanhas d'aur temptèron de lo sedusir,

Mas lor mostrèt en retorn lo vertadièr sens de l'elevacion

Sa situacion d'austeritat e de besonh confirmèt son indiferéncia als afars terrenals,

Car quitament lo besonh extrèm pòt pas assalir una vertut tan impeccabla

Cossí lo besonh extrèm d'una tala persona poiriá lo menar cap al mond,

Quand, sens el, lo mond jamai seriá pas sortit del non-èsser?

Muhammad es lo mèstre dels dos monds, mèstre dels genis e dels òmes,

E mèstre dels dos grops, arabs e non-arabs

Nòstre Profèta, que comanda lo ben e defen lo mal,

I a pas degun mai veridic dins sa paraula, siá 'òc' o 'non'

Es l'aimat, de qui s'espèra l'intercession

Contra totes los afars espaurugants que nos assaltan

A apelat las gents a Allah, doncas los que s'agantan a el

S'agantan a una còrda que se romp pas

A superat los autres profètas tant en forma coma en noble caractèr,

E degun s'es pas aprochat d'el en coneissença o en generositat pura

Totes demandan al Messatgièr d'Allah pas qu'una manada d'aiga

De son ocean, o una gorjada de sa pluèja sens fin

Totes se sarran davant el segon lor mesura,

Coma de punts diacritics sus sa coneissença, o de marcas vocalas sus sa saviesa

Es el en qui lo sens e la forma foguèron perfeccionats,

E puèi lo Creador de tota l'umanitat lo causiguèt coma son aimat

Es luènh d'aver cap d'egal dins sas vertuts,

Car en el, l'esséncia de la perfeccion es indivisibla

Abandona çò que los crestians an pretés de lor Profèta,

Al delà d'aquò pòdes dire çò que vòltes en son laus

Pòdes atribuir çò que vòltes de noblesa a son esséncia,

E a son reng, çò que vòltes de grandor

En veritat, lo naut meritièr del Messatgièr d'Allah a pas de limit mai luènh

Que poiriá èsser exprimida per la lenga d'un èsser uman

Se sos miracles èran tan poderoses coma son reng,

Solament lo son de son nom fariá reviure los òsses mòrts

Nos a pas testats amb de causas que agotarián nòstras intellectas,

Per preocupacion per nosautres, doncas avèm pas caugut en dobte o en perplexitat

L'umanitat es incapabla de comprene sa vertadièra esséncia,

Pròche e luènh, son estonats

Coma lo solelh, que de luènh sembla pichon a l'uèlh nud,

Alara que de pròche, escuresiriá e enlusiriá la vision

Cossí pòdon las gents que dormisson percebre sa vertadièra realitat

Dins aqueste mond, mentre que son distrachas d'el per lors sòmis?

L'extension de la coneissença que tenèm d'el es qu'es un òme,

E qu'es lo melhor de tota la creacion d'Allah

Cada miracle portat pels Nobles Messatgièrs

Èra solament connectat a eles a travèrs de sa lutz

Segurament es un solelh de bontat e eles son sos planetas,

Manifestant lors lums per las gents dins l'escuresina

Cossí generosa es la creacion d'un Profèta Adobat amb un caractèr excel·lent!

Tan graciada amb beutat, e radiant de cara

Coma una flor en frescor e una luna plena en eminéncia,

Coma un ocean en pura generositat e coma lo Temps meteis En fòrça de resolucion

Solament de sa portada majestuosa, quitament quand èra sol,

Pareissiá coma se foguèsse dins una granda armada e entoratge

Èra coma de perlas lusentas, protegidas dins lors cauquilhas,

Emergidas tant de son discors coma de son sorire radiant

Cap de perfum poiriá pas jamai égalar aquel de la tèrra que ten sa forma nobla,

Quina benediccion per aquel que sentís aquela tèrra benesida o la potona!