Los arbres venguèron a son apèl, prosternats,

Marchant cap a el sus de troncs sens pès

Coma se lor brancas avián escrich de linhas de bèla caligrafia

Tot al long del camin

Coma lo nívol que se desplaçava amb el ont que siá anèsse,

Lo protegissent de l'ardor ferotja de la calor del miègjorn

Juri pel [Senhor de la] luna que foguèt partida en doas,

Segurament a un ligam amb son còr, Un jurament vertadièr e benesit

E per l'excelléncia e la noblesa contenguda dins la cauna,

Alara que cada agach dels infidèls èra plan cèc a ela

Lo verai e lo veraciós demorèron dins la cauna,

Alara que los de defòra se disián l'un a l'autre, 'I a pas degun dins aquesta cauna.'

Pensèron pas que una colomba planhiguèsse donant proteccion,

O que una aranha teissèsse sa tela per ajudar lo Melhor de la Creacion

La sol·licitud e l'abric d'Allah lo liberèron del besonh de recórrer

A de còtas d'armadura e de fortalesas per sa proteccion

Cada còp que los temps m'an tractat injustament, e m'ai virat cap a el

Per refugi, ai totjorn trobat seguretat amb el, indemne

E jamai ai pas cercat la riquesa dels dos monds de sa man,

Sens recebre generositat franca del melhor dels donaires

Negatz pas las revelacions que recebèt dins sos sòmis,

Per segur, encara que sos uèlhs dormiguèsson, aviá un còr que jamai dormissiá

Aquò èra dempuèi lo moment ont atenguèt la profetia,

Pr'amor que los sòmis de l'òme arribat a l'edat adulta pòdon pas èsser negats

Dieu siá laudat! La revelacion es pas quicòm d'acquerit,

Ni lo saber d'un profèta sus l'invisible es pas de suspectar

Quant de malauts an estat guarit al tocar de sa man,

E quant d'autres, gaireben enfachinats pel laç de lors pecats, An estat liberats

Sa suplicacion portèt una nòva vida dins l'annada de secada esterila,

De tal biais que se destacava entre los ans escuri Coma la bèla marca blanca sul front d'un caval

Los nívols versèron la pluèja, fins que pensariás

Que la valada èra plena d'aiga de la mar dobèrta, O del barratge esclatat d'Arim