Es del remembre dels vesins a Dhu Salam

Que tas lagremas an mesclat sang de ton uèlh?

O es lo vent que bufèt del costat de Kāẓima

E l'esclair que lusiguèt dins la nuèch negra de la montanha Iḍam?

Que se passa amb tos uèlhs, que quand lor dises d'arrestar, ploran mai?

E ton còr – quand ensajas de lo desrevelhar, se confond encara mai

Lo que sèm enamorat pensa que son amor se pòt amagar

Entre las lagremas que rajan e un còr que flamba?

Se non èra l'amor, tas lagremas non rajarián sus las traças de ton aimat,

Ni seriás desvelhat en remembrant lo salze e la montanha

Cossí pòdes negar aqueste amor quand de testimònis tan onèstes

coma las lagremas e l'aparéncia magra an testimoniat contra tu?

La dolor de l'amor a escrich doas linhas de lagremas e de tristesa

Sus tas gautas, palidas coma lo bahār e rojas coma lo canam

Òc, una vision de l'aimat me venguèt de nuèch, e poguèri pas dormir,

Oh, cossí l'amor empacha de tastar lo plaser amb sa sofrença!

O tu que me repròchas per aqueste amor pur, accepta ma excusa.

Se èras vertadièrament just, me repròchariás pas del tot

Que siás escartat d'un estat coma lo mieu! Mon secrèt se pòt pas amagar

Dels detractors, ni i aurà jamai una fin a ma malautiá

Me donères de conselhs sincers, mas los ausiguèri pas,

L'enamorat es plan sord a aqueles que lo blaman

Sospitèri quitament dels conselhs de mos pels grises que me repròchavan,

Quand sabiái que los conselhs de la vièlhesa e dels pels grises son pas de sospiècha