O tu que ves mas lagramas colar coma de pluèjas sens fin

dempuèi mos uèlhs, mentre que la malautiá se mòstra sus mon còrs

Te n'estonis pas, meteis se veni a paréisser coma una despuelha

qu'una gasèla sus la plana, entre los bans e la montanha

A trobat licit de versar mon sang pendent los meses sacrats

mervelha-te puslèu de mon sòrt, car jamai fins ara

Non crenhiai las pènas, s'avián tendudas las mans cap a ièu

mas l'amor m'a rendut sord, e mas paraulas foguèron vanas

Lo destin a abatut un leon amb los uèlhs d'un jove gaselon

ò tu que demòras sus la plana, ven salvar l'estatjant de la selva!

Lo mieu amat a atacat mon còr amb las sagetas de son agach

e m'a daissat errant, desprovesit de tota guida

Quand m'a nafrat e que sa sageta a aflaquida ma resisténcia

ai negat la ferida e escandut lo fèrre dins mon còr

Las plagas fachas per l'amat me pòrtan pas cap de dolor

cada còp que ma luna apareis, la luna del cèl s'amaga

Ai passat longament mas nuèits a pensar e a vigilar per amor d'el

l'arma mieu es la sua, mon sang, mon ausida e ma vista

O tu que me repròchas de l'amar, l'amor meteis es un destin

se tal desir t'aviá gastat, m'auriás pas blasmat ni reprochat