Ik sprak, toen het licht van uw behoede schoonheid

voor mij verdween en verborgen was

Bij Allah, een lijden heeft mij verteerd

waarin ik de dood zelf heb geproefd

Mijn ogen vloeien door het bittere wenen

als stromende bronnen overvloedig

Mijn oogleden namen geen genoegen met de tranen die vloeiden

totdat zijzelf volledig opdroogden

Mijn hart dwaalt in liefde en mijn vurig verlangen groeit

wanneer zal onze hereniging dan zijn?

Het licht is uit mijn gezicht verdwenen

o schone Maan, schenk troost aan deze ogen