Is het de herinnering aan buren in Dhu Salam

Die je ogen zo rood heeft gemaakt van tranen?

Of is het de wind die waait vanuit de richting van Kāẓima

En de bliksem die flitst in de zwarte nacht van de berg Iḍam?

Wat is er met je ogen, dat wanneer je ze zegt te stoppen,

Ze alleen maar meer huilen? En je hart – wanneer je het probeert wakker te schudden, wordt het alleen maar meer verward

Denkt de verliefde dat zijn liefde verborgen kan blijven

Tussen stromende tranen en een brandend hart?

Als het niet voor de liefde was, zouden je tranen niet vloeien over de sporen die je geliefde heeft achtergelaten,

Noch zou je slapeloos zijn bij het herinneren van de wilgenboom en de berg

Hoe kun je deze liefde ontkennen wanneer zulke eerlijke getuigen

Als huilen en er uitgemergeld uitzien er tegen je van getuigd hebben?

De pijn van de liefde heeft twee lijnen van tranen en verdriet gegrift

Op je wangen, bleek als bahār en rood als canam

Ja, een visioen van degene die ik liefheb kwam 's nachts tot mij, en ik kon niet slapen,

Oh, hoe liefde het proeven van genot belemmert met zijn lijden!

O jij die mij berispt om deze pure liefde, accepteer mijn verontschuldiging.

Als je echt eerlijk was, zou je me helemaal niet verwijten

Moge je een toestand als de mijne bespaard blijven! Mijn geheim kan niet verborgen blijven

Voor mijn lasteraars, noch zal er ooit een einde komen aan mijn kwaal

Je gaf me oprechte goede raad, maar ik hoorde het niet,

De geliefde is behoorlijk doof voor degenen die hem verwijten

Ik verdacht zelfs het advies van mijn eigen grijze haren die mij berispten,

Toen ik wist dat het advies van ouderdom en grijs haar boven verdenking stond