Шиврээ бороо мэт тасралтгүй асгарах нулимсыг минь харагч чи минь ээ

Хоёр мэлмийгээс минь урсаж, бие минь өвчинд нэрвэгджээ

Хэдийгээр би амьгүй мэт болсон ч бүү гайх

Бан мод болоод уулын завсар дахь хөндийн нэгэн зээр юм

Цээрлэсэн саруудад ч цусыг минь урсгахыг тэр зөвшөөрчээ

Миний энэ байдалд л гайх, учир нь би хэзээ ч ийм байсангүй

Хатуу бэрхшээл над руу гараа сунгасан ч би хэзээ ч эмээгээгүй

Гэвч хайр намайг дүлийрүүлж, хэлсэн үг минь талаар болов

Хувь тавилан залуу зээрийн нүдээр арсланг унагав

Хөндийн оршин суугч минь ээ, ширэнгэн ойн суугчийг аврахаар ирээч!

Хайрт минь харцны олон сумаараа зүрхийг минь довтлов

Тэгээд намайг зүг чиггүй, төөрүүлэн орхиж одов

Түүний сум намайг онож, тэвчээрийг минь барахад

Би шархаа үгүйсгэж, сумыг нь зүрхэндээ нуув

Хайртай хүнээс ирсэн шарх надад өвдөлт өгдөггүй

Миний саран мандахад тэнгэрийн сар өөрөө нуугдана

Түүнийг хайрласан бодол, нойргүй хоносон шөнө минь урт байлаа

Сүнс минь, цус минь, сонсгол ба хараа минь бүгд түүнийх

Түүнийг хайрлалаа гэж намайг зэмлэгч ээ, хайр бол тавилан юм

Хэрэв тийм хүсэл чамайг эзэмдсэн бол чи намайг зэмлэж, буруутгахгүй байх байсан