Реков, кога од мене се скри

светлината на твојата чувана убавина,

„Жими Алах, страдање ме истошти,

во кое самата смрт ја вкусив.“

Моите очи, од горко липање,

се излеваат како бистри извори,

На капаците не им беа доста солзите што течеа,

сè додека и тие самите не пресушија.

Срцето ми талка во љубов, копнежот ми расте,

па кога ќе биде нашата средба?

Светлината исчезна од мојот вид,

о прекрасна Месечино, утеши ги овие очи.